ویرگول
ورودثبت نام
پسرک
پسرکروز ها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم...
پسرک
پسرک
خواندن ۲۴ دقیقه·۳ ماه پیش

مسافر زمین فصل 1

پسرک، مثل همیشه، دلش برای خیال‌هایش تنگ شده بود.

دستش را داخل کیف برد و بسته‌ ی قهوه‌‌ ی علی‌کافه‌ اش را بیرون آورد. قهوه‌ ی محبوبش ... تلخ‌ ترین قهوه‌ای که می‌شناخت.

بسته را آرام باز کرد و پودر قهوه را درون لیوان ریخت. ذره‌های قهوه برای لحظه‌ای در هوا رقصیدند و عطر تلخشان اتاق را پر تلخی‌ ای آرامش‌ بخش...

آب جوش را آهسته روی پودرها ریخت. با چرخش آرامشان در آب، چیزی درون خودش هم شکل می گرفت چیزی شبیه شوق.

بی‌اختیار محو تماشای حل شدنشان شد. برایش شبیه یک معجون جادویی بود که آرام‌ آرام شکل می‌گرفت.

لیوان را برداشت، اولین جرعه...

لحظه‌ ی برخورد گرمای قهوه با زبانش، برایش چیزی بالاتر از یک طعم بود. تلخی، راهش را تا عمیق‌ ترین لایه‌های وجودش پیدا می‌کرد.

لبخند دل نشینی زد... لعنتی... چقدر این تلخی را دوست داشت.

لیوان را روی میز گذاشت و سیگار برگش را روشن کرد، شعله‌ ی فندک برای لحظه‌ای چهره اش را روشن کرد. نخستین پک را زد و دود با رایحه‌ ی کاکائویی سیگار، در دهانش پیچید و با تلخی قهوه آمیخته شد.

همان ترکیب جادویی.

ترکیبی که همیشه مرز میان واقعیت و خیال را برایش از بین می برد.

چشمانش را بست.

چند لحظه بعد، خودش را بر لبه‌ ی همان ساختمان همیشگی دید، بلندترین ساختمان شهر.

باد، آرام به صورتش می وزید انگار که او را نوازش میکند و زیر پایش، شهر مثل دریایی از نور بود، خیابان‌ها، ماشین‌ها و آدم‌هایی که از آن ارتفاع، دیگر چیزی بیشتر از نقطه‌ هایی کوچک نبودند.

پسرک لبخند زد.

میدانست وقتش رسیده است.

باید شیرجه میزد...

نه برای سقوط.

برای اینکه ببیند این بار، خیال او را به کدام داستان خواهد برد.

پسرک چشمانش را بست... و پرید.

لحظه‌ ی سقوط، لحظه‌ای‌ که خودت را به هیچ میسپاری
لحظه‌ ای که دیگر نه زمین را می‌ شناسی و نه آسمان را ، رهایی کامل، درست مرز میان ترس و لذت و جایی که آدرنالین به اوج می‌ رسد و برای چند ثانیه، ذهن از فکر کردن دست می‌کشد.
دیگر تصمیمی وجود ندارد ، دیگر برگشتی نیست و فقط تویی و خلایی بی‌ انتها...
و آن لحظه‌ ی عجیب که نمی‌ دانی داری سقوط می‌ کنی یا پرواز را تجربه می‌ کنی.

چند ثانیه بعد، آرام چشمانش را باز کرد، خودش را میان دشتی بی‌ انتها از سنگ و خاک دید.

هوایی نیمه روشن

تا جایی که چشم کار می‌کرد، هیچ نشانی از زندگی نبود نه درختی، نه پرنده‌ای، نه حتی صدای بادی که سکوت را بشکند و روی نیمکتی چوبی نشسته بود نیمکتی که سال‌ ها بود کسی روی آن ننشسته بود.

از کنار نیمکت، یک خط راه‌ آهن می‌ گذشت.

ریل‌ ها از دل افق می‌ آمدند و دوباره در همان افق گم می‌ شدند. مثل اینکه نه آغازی داشتند و نه پایانی.

پسرک چند لحظه فقط نگاه کرد و برای لحظه‌ ای فراموش کرده بود که کیست، فراموش کرده بود از کجا آمده است.

با خودش زمزمه کرد: من... کی‌ ام؟ اینجا کجاست؟ سکوت، تنها پاسخش بود، نگاهش را به اطراف چرخاند.

هیچ جوابی نبود.

سرش را بالا گرفت نفسش بند آمده بود آسمان، زلال‌ تر از هر آسمانی بود که تا آن روز دیده بود.

میلیاردها ستاره، سراسر آسمان را پوشانده بودند. آنقدر نزدیک که اگر دستش را بلند می‌کرد، می‌توانست یکی از آن‌ها را بچیند. آسمان، شبیه برکه‌ ای بی‌ انتها بود. برکه‌ ای که به جای آب، از نور ساخته شده بود.

پسرک خیره ماند، این همه ستاره... هیچ‌ وقت، هیچ‌ جا، چنین آسمانی ندیده بود. آنقدر ستاره بود که نگاه کردن به آن، سرگیجه می‌ آورد.

میان آن همه ستاره، چشمش به سیاره‌ای افتاد که حلقه‌ای باشکوه دور آن کشیده شده بود.

حلقه‌ای از نور و غبار...

آنقدر زیبا که نمیشد نگاهش را از آن بر دارد هرچه بیشتر نگاه می‌کرد، بیشتر حس می‌کرد آن حلقه، زینت آن سیاره نیست. انگار زندانش بود مثل پرنده‌ ای که قفسی از جنس زیبایی دورش ساخته باشند.

چند لحظه بعد، چشمش روی سیاره‌ ی دیگری ثابت ماند، سیاره‌ ای غول‌ پیکر در آسمان شناور بود.

ناخود آگاه لبخند زد، وای... آن سیاره با همه فرق داشت

ترکیبی شگفت‌ انگیز از آبی و سفید... رنگ‌های سفید و آبی، بی‌آنکه در هم حل شوند، آرام روی سطحش میرقصیدند. انگار کسی دو رنگ را روی گوی شیشه‌ ای ریخته باشد و بعد آن را چرخانده باشد.

هیچ نظمی در رنگ‌ها نبود...و همین بی‌نظمی، زیباترین نظمی بود که تا آن روز دیده بود.

ابرهای سپید، روی اقیانوس‌ های آبی میرقصیدند و چرخش آرام سیاره، هر لحظه نقش تازه‌ ای از آن دو رنگ می‌ ساخت. بی‌نظم، اما زیباتر از هر نظمی که میشد تصور کرد.

پسرک بی‌اختیار لبخند زد با خودش زمزمه کرد: واو... چه سرزمین عجیبی... یعنی کسی هم اونجا زندگی می‌کنه؟

بی‌اختیار نیمکت را چرخاند و رو به‌ روی آن نشست مثل کودکی محو تماشایش شد.

نمی‌دانست چرا... اما احساس می‌کرد آن سیاره، پیش از آنکه یک جهان دور باشد، خاطره‌ ای فراموش‌ شده است.

انگار جایی از اعماق وجودش، آن را میشناخت...

نمی‌ دانست چرا، اما دلش می‌ خواست باور کند که آن گوی آبی، پر از داستان است، پر از آدم‌ هایی که می‌خندند، گریه می‌کنند، عاشق می‌ شوند، از هم دور می‌ شوند و دوباره یکدیگر را پیدا می‌کنند.

حالا دیگر فقط تماشا می‌کرد... زمان، معنایش را از دست داده بود. نمی‌ دانست چند دقیقه گذشته است یا چند سال و فقط آن گوی آبی را نگاه می‌کرد.

ناگهان...

صدای سوتی دوردست، سکوت کهکشان را شکست و سوتی کشیده و غمگین ... آنقدر دور که از ابتدای زمان می آمد.

پسرک سرش را چرخاند ، در دورترین نقطه‌ ی افق، نوری کوچک روی ریل‌ها پیدا شد نور، آرام‌ آرام بزرگ‌ تر می‌ شد و چرخ‌ های قطار، روی ریل‌ ها آهنگی یکنواخت می‌ نواختند.

تق...

تق...

تق..

قطار وارد ایستگاه شد،

با همان ریتم یکنواخت چرخ‌ هایی که روی ریل‌ ها زمزمه می‌کردند.

تق... تق... تق... تق...

درست مقابل نیمکت ایستاد. واگن‌ هایش قدیمی بودند، از همان قطارهایی که صندلی‌ های چرمی‌ شان سال‌ ها بوی سفر را در خود نگه داشته بودند. پنجره‌ ها نیمه‌ باز بود و پرده‌ های نخ‌ نمای کرم‌ رنگ، با نسیمی که از هیچ‌جا نمی‌ آمد، آرام تکان می‌ خوردند.

نور زرد و گرم چراغ‌ های داخل واگن، تاریکی دشت را کمی روشن کرده بود، نوری که بیشتر شبیه خاطره بود تا روشنایی.

پسرک از جایش بلند شد، از پشت شیشه‌ ها داخل واگن را نگاه کرد.

هیچ‌ کس نبود نه مسافری نه ماموری نه حتی راننده‌ ای و توی این کهکشان پسرک تنها مسافر این قطار بوده ...

در واگن با صدایی کوتاه باز شد، چند قدمی جلو رفت، نگاهش روی تابلوی کوچک بالای در افتاد. روی تابلو، تنها یک جمله نوشته شده بود: «مقصد بعدی زمین»

پسرک اخم کرد.

زمین...؟

دوباره سرش را بلند کرد و به آن گوی آبی خیره شد. احساس کرد شاید تمام این مدت... داشته به خانه‌ ی خودش نگاه می‌کرده.

روی صندلی کنار پنجره، درست رو به‌ روی در واگن نشست.

قطار با سوتی کشیده و نرم، سکوت دشت را شکست و به حرکت درآمد.

پسرک پیشانی‌ اش را به شیشه‌ ی سرد پنجره تکیه داد. کهکشان، از کنار پنجره می‌ گذشت.

گاهی سحابی‌ های رنگارنگ از کنار قطار عبور می‌کردند، گاهی سیاره‌ ای در دوردست می‌چرخید.

پسرک فقط تماشا می‌کرد و زمان، آرام از میان افکارش عبور می کردند. دیگر نمی‌ دانست چند دقیقه گذشته است یا چند قرن. قطار می‌رفت... و کهکشان، از پشت پنجره رد میشد.

پسرک نمی‌ دانست چه زمانی خوابش برده بود.

ناگهان... صدای ترمز قطار، سکوت واگن را شکست، پلک‌ هایش را باز کرد و قطار از حرکت ایستاد.

از پنجره بیرون را نگاه کرد، همان گوی آبی، حالا دیگر دوردست نبود آنجا بود... آنقدر نزدیک که می‌ شد جزییات ابرهای سفیدش را دید.

درب واگن باز شد. نسیمی خنک از بیرون به داخل آمد، نسیمی که بوی باران، خاک و زندگی را با خودش آورده بود. پسرک نفس عمیقی کشید و بلند شد نگاهش میان سکوی ایستگاه و راهروی خالی قطار سرگردان ماند.

اگر پیاده می‌شد... شاید هیچ‌ وقت دیگر این قطار را نمی‌دید. شاید سفرش همان‌ جا تمام می‌ شد.

و اگر می‌ ماند...

شاید هیچ‌ وقت نمی‌ فهمید آن گوی آبی رویایی، چه رازی را در دل خودش پنهان کرده است.

چند لحظه مردد ایستاد بعد لبخند زد.

بعضی سوال‌ها... فقط با قدم برداشتن جواب می‌گیرن.

دستش را روی دستگیره‌ ی در گذاشت، آری پسرک از واگن پایین آمد و پا روی زمین گذاشت.

بی‌ آنکه بداند، از همان لحظه، راه بازگشت را پشت سرش جا گذاشته است.

قطار، بدون اینکه منتظر بماند، به راه افتاد و در افق محو شد.

پسرک حس کرد چیزی را گم کرد، چیزی که نمی‌دانست چیست اما نبودنش را با تمام وجود احساس می‌کرد.

صدایی از دور می‌آمد.

خنده...

کمی آن‌ طرف‌ تر، صدای گریه.

جایی دیگر، فریاد.

و بعد...

آواز پرنده‌

پسرک ایستاد.

همه‌ ی صداها برایش غریبه بودند.

در جهانی که از آن آمده بود، صدا فقط برای گفتن بود.

نه برای خندیدن.

نه برای گریستن.

نه برای شکستن.

او نمی‌ دانست گریه چیست.

نمی‌دانست دلتنگی یعنی چه.

اصلا کلمه‌ ای برای ترس در ذهنش وجود نداشت.

جهان او، فقط بودن را می فهمید

آگاهی...

بی‌ هیچ احساسی.

اما اینجا...

این سیاره انگار با چیز دیگری نفس میکشید.

چیزی که هنوز نامش را نمیدانست.

پسرک اولین قدم را برداشت و درست همان لحظه، حس کرد چیزی درون سینه‌ اش فشرده شد.

این زمین چیزی که از دور دیده بود نبود. به عقب نگاه کرد  نگاهش دنبال قطار میگشت اما قطار رفته بود و دیگر اثری از ریل قطار نبود 

پسرک به ناچار شروع به قدم زدن کرد پسرک در خیابانی تاریک قدم میزد، چراغ‌ های خیابان، نیمه‌ جان و لکه‌ هایی از نور چراغ ها که روی آسفالت خیس افتاده بود... باد آرامی می وزید و تکه‌ های کاغذ و زباله را روی زمین جا به‌ جا می‌کرد. بوی مانده‌ ی سطل‌ های زباله، از گوشه‌ ی هر کوچه در هوا پخش شده بود. برای پسرک، همه‌ چیز عجیب بود.

این سیاره پر از بوهایی بود که هیچ‌ وقت تجربه نکرده بود. بوهای ناخوشایند... اما زنده.

صدایی شنید... خش‌ خش... از کنار یکی از سطل‌ های زباله نگاهش را برگرداند.

گربه‌ ای کوچک روی لبه‌ ی سطل نشسته بود و میان زباله‌ ها دنبال چیزی برای خوردن می‌ گشت.

پسرک نزدیک شد گربه حضورش را حس کرد سرش را بلند کرد و به او نگاه کرد. چشم‌هایش کمی متفاوت بود

صدایی ظریف از گلویش بیرون آمد:

میو...

پسرک ایستاد.

یک بچه‌گربه بود.

 یک بچه گربه کثیف با سندرم دان که مادرش رو گم کرده بود و خودش هم نمی‌ دانست چرا اینجاست.

پسرک پرسید:

تو گم شدی؟

گربه فقط نگاهش کرد شاید فکر میکرد شاید این موجود بزرگتر چیزی داره که بهش بده شاید یک تکه غذا  شاید مقداری آب و شاید فقط کسی که چند لحظه کنارش بمونه

پسرک اما چیزی برای گربه نداشت دست هایش خالی بودند. هیچ چیزی نداشت. نه غذا نه راهی برای کمک نه حتی چیزی که بداند باید با این موجود کوچک چه کار کند.

پسرک چند لحظه همان‌ جا ایستاد چیزی درونش شکل گرفته بود نه به خاطر گربه... به خاطر اینکه برای اولین بار، چیزی را دید که نمی‌ توانست درک کند، موجودی که چیزی می‌ خواست، اما او نمی‌ توانست آن را به دست بیاورد.

پسرک دست‌ هایش را نگاه کرد... خالی بودند. در جهانی که از آن آمده بود، هیچ‌ وقت چیزی کم نبود.

هیچ‌ کس چیزی نمی‌ خواست اما اینجا... همه‌ چیز انگار به چیزی نیاز داشت. بچه‌ گربه دوباره آرام صدا کرد.

پسرک چند لحظه به او نگاه کرد دلش می‌خواست کاری کند اما نمی‌دانست چه کاری گفت:

متاسفم...

نمی‌دانست چرا این کلمه را گفت اصلا نمی‌دانست متاسف بودن یعنی چه فقط حس می‌کرد باید چیزی بگوید.

بعد از کنار گربه عبور کرد و به راهش ادامه داد. چند قدم که دور شد، ایستاد و برگشت.

بچه‌گربه هنوز همان‌جا بود کنار سطل زباله تنها.

پسرک برای لحظه‌ای فکر کرد برگردد اما نمی‌دانست چگونه.

و همین ندانستن، سنگین‌ترین چیزی بود که تا آن روز احساس کرده بود.

دوباره راه افتاد.

خیابان‌ های زمین برایش عجیب بودند بوی خاک، صدای ماشین‌ ها، خنده‌ ی آدم‌ ها، گریه‌ ی کودکی از پنجره‌ ای دور...

همه‌ چیز برایش تازه بود.

اما در عین حال... آشنا. شاید سال‌ها پیش اینجا بوده جایی در عمق وجودش، این خیابان‌ها را به یاد می‌آورد.

مثل کسی که بعد از یک سفر بسیار طولانی، دوباره به خانه برگشته باشد... اما خانه‌ ای که دیگر چیزی از آن به خاطر نمی‌آورد در همین هنگام صدایی از پشت سرش شنید: آهای پسر... پسرک ایستاد، برگشت.

زنی سالخورده چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.
موهای سفید و یکدستش بلند بود و روی شانه‌هایش ریخته بود. زیر نور کم‌جان چراغ کوچه، موهایش مثل رشته‌هایی از نقره در دل شب می‌درخشید لباس ساده‌ای به تن داشت و چهره‌اش سرریز از مهربانی و امنیت بود. چهره‌ای که سال‌ها بود پسرک آن را می‌شناخت. صدایش آرام بود، اما آرامشش مثل موجی گرم، بی‌اجازه از گوش‌های پسرک عبور می‌کرد و تا عمیق‌ترین جای وجودش نفوذ می‌کرد. شالی را هم دور خودش پیچیده بود و در سرمای شب، ایستاده بود.

زن لبخند دلنشینی زد.

پسرک چند قدم به سمتش رفت لب‌هایش را باز کرد، اما کلمه‌ای که می‌خواست بگوید، راهش را پیدا نمی‌کرد.

س... س... سس... سلام.

زن با لحنی آرام و مهربان گفت: سلام پسر جان.

پسرک چند لحظه به او خیره ماند. شما... منو می‌شناسید؟

زن سرش را کمی کج کرد.

نه.

پس چرا صدام کردید؟

زن نگاهی به خیابان انداخت و دوباره به پسرک نگاه کرد.

چون دیدم گم شدی.

پسرک کمی مکث کرد... من گم نشدم.

زن : پس دنبال چی می‌گردی؟

پسرک ساکت شد. خودش هم نمی‌ دانست.

زن چند لحظه منتظر ماند، بعد با همان لحن مهربان گفت: دیدی؟

پسرک نگاهش کرد.

چی؟

زن لبخند زد.

آدم وقتی گم شده باشه، معمولا همین جواب رو میده.

پسرک چند لحظه به زن نگاه کرد، چیزی درونش می‌گفت باید به او بگوید.

اما نمی‌دانست چطور... لب‌هایش را باز کرد.

من...

مکث کرد.

زن منتظر ماند.

من از اینجا نیستم.

زن لبخند زد، میدونم.

پسرک متعجب نگاهش کرد نه... منظورم این نیست.

زن چیزی نگفت.

پسرک: من... از یه سیاره‌ ی دیگه اومدم.

کلمه‌ ها که از دهانش بیرون آمدند، خودش هم احساس کرد چقدر عجیب به نظر می‌رسند.

منتظر بود زن بخندد یا دست‌کم با تعجب نگاهش کند اما زن فقط چند لحظه به او نگاه کرد.

بعد گفت: پس تو اینجا مسافری.

پسرک ماتش برد، باورم کردی؟

زن شانه‌ای بالا انداخت چرا باور نکنم؟

آخه... من گفتم از یه سیاره‌ ی دیگه اومدم.

زن لبخند زد پسر جان، این دنیا اون‌ قدر بزرگه که من هنوز خیلی چیزها شو نمی‌ دونم. چرا باید فکر کنم هر چیزی که نمی‌ فهمم، دروغ باشه؟

پسرک ساکت شد.

زن دستش را کمی جلو آورد...بیا....

کجا؟

می‌خوام زمین رو بهت نشون بدم.

پسرک به دست زن نگاه کرد.

زمین رو؟

زن خندید آره. حالا که مهمون مایی، زشته بدون اینکه چیزی ببینی برگردی.

پسرک برای اولین بار لبخند زد و کنار زن راه افتاد.

دو نفر، در خیابانی نیمه‌ تاریک، قدم می‌زدند یکی سال‌ها روی زمین زندگی کرده بود و دیگری... برای اولین بار، داشت زمین را زندگی می‌کرد.

پسرک در حال قدم زدن در کنار زن بود مدتی سکوت بود چیزی در ذهنش سنگینی می‌کرد. بالاخره گفت: یه چیزی می‌خوام ازت بپرسم، زن لبخند زد بپرس.

از وقتی اومدم اینجا... یه اتفاقی برام افتاده قبل از اینکه پامو روی زمین بذارم، هیچ‌ وقت این‌ طوری نبودم.

چطوری؟

پسرک مکث کرد، نمی‌دونم.

کمی جلوتر رفتند.

وقتی اون گربه رو دیدم... یه چیزی در من شکل گرفت نمی‌دونستم چرا ناراحتم. نمی‌دونستم چرا دلم می‌خواد بهش کمک کنم. حتی وقتی ازش دور شدم، یه چیزی توی ذهنم موند.

زن پرسید: چی؟

پسرک سرش را تکان داد نمی‌دونم...

چند لحظه سکوت کرد یه چیزی بود که قبل از اومدن به اینجا وجود نداشت.

زن گفت: مطمئنی وجود نداشت؟ پسرک کمی فکر کرد شاید وجود داشت... ولی من نمی‌فهمیدمش.

زن لبخند زد حالا می‌ فهمیش. پسرک نگاهش کرد.

اسمش چیه؟ زن چند قدم دیگر برداشت بعد گفت: «احساس.»

پسرک کلمه را تکرار کرد «احساس...» داشت برای اولین بار طعم یک کلمه را می‌چشید.

احساس یعنی چی؟

زن گفت: چیزی که همیشه فقط با فهمیدن نمیشه شناخت.

پس چطوری میشه شناختش؟

زن دستش را روی سینه‌ ی خودش گذاشت با اینجا.

زن ادامه داد: احساس فقط یکی نیست، پسر جان. شکل‌های زیادی داره.

چه شکل‌هایی؟

زن لبخند زد.

«ترس...»

کمی مکث کرد.

«غم...»

«شادی...»

«عشق...»

«دلتنگی...»

«خشم...»

پسرک با دقت گوش می‌داد.

گاهی حتی دو تا احساس می‌تونن هم‌ زمان توی یک آدم زندگی کنن. می‌تونی کسی رو دوست داشته باشی و از دست دادنش بترسی. می‌تونی دلت برای کسی تنگ بشه و هم‌ زمان ازش عصبانی باشی.

پسرک گفت:

پس این زمین...

زن نگاهش کرد.

زمین چی؟

پسرک به خیابان، آدم‌ ها و چراغ‌ های دوردست نگاه کرد.

اینجا همه احساس دارن؟

زن لبخند زد.

تا جایی که من می‌ دونم، آره.

پسرک : پس شاید برای همینه که زمین از اون بالا این‌ قدر زیبا بود.

زن پرسید: از اون بالا؟

پسرک لبخند کوچکی زد و گفت آره من که گفتم از فضا اومدم...

زن خندید.

چند قدم دیگر با هم راه رفتند.

ناگهان زن دستش را بالا آورد و به آن طرف خیابان اشاره کرد.

اونجا رو ببین.

پسرک نگاهش را به سمتی که زن نشان می‌داد برد.

کنار در مترو، دختر و پسری روی زمین نشسته بودند.

دختر ویولن را زیر چانه‌اش گرفته بود می نواخت.

پسر هم کنارش نشسته بود و برایش می‌خواند:

«سلطان قلبم تو هستی...
تو هستی...
دروازه‌ های دلم را تو بستی...
تو بستی...»

صدای ویولن با صدای پسر قاطی میشد تمام آن خیابان فقط برای همین دو نفر ساخته شده بود.

پسرک ایستاد.

محو تماشا شده بود.

نگاهش روی دختر و پسر ثابت مانده بود، نمی‌ دانست چرا، اما چیزی درونش دوباره تکان خورده بود این بار شبیه آن چیزی نبود که کنار گربه احساس کرده بود.

نه ناراحتی بود... نه درماندگی ، چیزی گرم‌ تر چیزی که باعث می‌شد دلش بخواهد همین‌ جا بایستد و تماشا کند.

پسرک پرسید: این چیه؟

زن که از قبل متوجه نگاه او شده بود، لبخند زد یکی دیگه از همون چیزهایی که بهت گفتم.

احساس؟

آره.

پسرک چند لحظه به آن دو نگاه کرد چقدر خوبه ... این احساس اسمش چیه ؟

عشق، من خیلی عشق رو دوست دارم

زن بعد از مکثی گفت آره زیبا ترین حس روی زمین همین هست ...

می دونی احساسات در آدم ها یه جایی دارن هرکدوم یه فضایی مثل یک حباب که اولش خالیه ولی کم کم پر میشه یک حباب نازک شیشه ای هر کدوم از این حباب ها یه برچسب اسم داره

حسادت، نفرت، عشق، دوست داشتن، امنیت، آرامش، ترس، شجاعت و خیلی چیزای دیگه...

پسرک هنوز به دختر و پسر خیره شده بود.

و پرسید: چرا وقتی بهشون نگاه می‌کنم، یه چیز عجیبی حس می‌کنم؟

چون داری حباب‌ هاشون رو می‌بینی.

حباب؟

زن چند لحظه به دختر و پسر نگاه کرد.

حباب‌هایی که با پر و خالی شدنشون، شخصیت آدم‌ ها شکل می‌گیره.

پسرک با تعجب پرسید:

یعنی چی؟

زن گفت:

مثلا همین دختر و پسر رو نگاه کن.

اون حباب لبریزه... حتی سرریز شده.

سرریز شده؟

آره. وقتی یه احساس اون‌ قدر پر بشه که دیگه توی حباب خودش جا نشه، ازش بیرون می‌ ریزه و وارد بقیه‌ ی وجود آدم میشه. وقتی عشق این دو نفر این‌ قدر پر میشه، دیگه فقط توی حباب عشقشون نمی‌ مونه. فضای خالی بین حباب‌ های دیگه رو هم پر می‌ کنه.

و بعد دنیاشون پر میشه.

دنیای هر کدومشون؟

آره. هر آدمی برای خودش یه دنیاست، پسر جان. تو الان وارد دنیای من شدی. برای من، تو یه مسافری که از جایی ناشناخته وارد دنیام شده‌ ای.

و من برای تو چی هستم؟

پسرک کمی فکر کرد...یه همراه ... توی دنیای من.

زن لبخند زد دقیقا.

چند لحظه هر دو ساکت شدند و زن گفت اما عشق یه ویژگی عجیب داره.

چه ویژگی‌ ای؟

می‌تونه مرز بین دو دنیا رو از بین ببره.

یعنی چی؟

وقتی عشق بین دو نفر اون‌ قدر زیاد میشه که حبابشون سرریز می‌کنه، دیگه فقط هر کدوم توی دنیای خودشون زندگی نمی‌کنن دو دنیا به هم وصل می‌شن.

پسرک پرسید:

پس دیگه دو آدم متفاوت نیستن؟

چرا... هنوز دو آدم متفاوتن اما در یک دنیا زندگی می‌کنن و تا جایی که من می‌ دونم... عشق تنها احساسی‌ یه که می‌ تونه این کار رو بکنه.

پسرک پرسید: پس عشق یعنی یکی شدن دو دنیا؟

زن لبخند زد شاید.

پسرک گفت: شاید؟

زن نگاهش کرد.

بعضی چیزها رو وقتی با کلمه تعریفشون می‌کنی، کوچیک‌تر از چیزی می‌ شن که واقعا هستن.

پسرک با کنجکاوی پرسید: چی میشه که حباب عشق آدم‌ها یکدفعه شروع می‌کنه به پر شدن؟

زن چند لحظه سکوت کرد و نگاهش هنوز به دختر و پسری بود که آن طرف خیابان نشسته بودند.

بعد گفت:

آدم‌ها فکر می‌کنن خودشون انتخاب می‌ کنن چه کسی وارد دنیاشون بشه... اما گاهی دو نفر، بی‌ خبر از هم، زندگی توی مسیر هم قرارشون میده و بعد یه اتفاق کوچیک می‌افته...

یه نگاه...یه صدا...یه لبخند...و بدون اینکه خودشون بفهمن، حبابی درون هر دو شروع می‌کنه به پر شدن و هیچ کس نمی دونه انتخاب خودشون بوده که سر راه هم قرار بگیرن یا سرنوشت براشون مقدر کرده که باهم برخورد کنن.

پسرک پرسید:

یعنی خودشون انتخاب نکردن؟

زن نگاهش کرد.

شاید فکر می‌کنن انتخاب کردن اما بعضی وقت‌ها، قبل از اینکه آدم تصمیم بگیره... چیزی درونش تصمیمش رو گرفته.

برای چند دقیقه سکوتی بینشون شکل گرفت و شروع کردن به ادامه مسیر قدم زدن

پسرک داشت به حرف های اون زن فکر می کرد و سوال کرد چرا هیچ‌ کس برایشان خوشحال نبود؟

چرا هیچ‌ کس نمی‌ ایستاد تماشایشان کند؟ مردم از کنارشان می‌گذشتند، یکی با عجله، یکی غرق در تلفن همراهش، یکی بی‌ آنکه حتی سرش را بلند کند انگار در آن همه جمعیت، آن دختر و پسر اصلا وجود نداشتند.

با خودش فکر کرد:
چطور ممکنه این‌ همه آدم از کنار دو نفر که این‌ طور عاشق هم‌ اند، بی‌ تفاوت رد بشن؟
و کم کم حسی داشت درونش شکل می گرفت شاید یک حباب خالی

زن هنوز چیزی نگفته بود پس برگشت تا جوابش را بشنود.

اما...

هیچ‌کس آنجا نبود.

نه زن نه صدای قدم‌ هایش نه حتی نشانی از اینکه لحظه‌ ای پیش کسی درست کنار او ایستاده بود.

پسرک با اضطراب دوروبرش را نگاه کرد خانم؟

صدایش در میان شلوغی گم شد.

بلندتر صدا زد:

خانم!

باز هم هیچ جوابی نیامد.

ردی از زن باقی نمانده بود گویی هرگز وجود نداشته.

پسرک مات مانده بود. چشم‌هایش را روی صورت آدم‌ های اطراف می‌گرداند، شاید آشنایی پیدا کند، شاید کسی را ببیند که او را دیده باشد اما هیچ‌ کس حتی نگاهش هم نمی‌ کرد... یک فکر آرام و ترسناک در ذهنش شکل گرفت:

یعنی... من داشتم با یک آدم خیالی حرف می‌ زدم؟

نفسش بند آمد. مگه میشه؟ و برای اولین بار، چیزی بیشتر از ناپدید شدن یک زن ترسانده بودش.

این سوال که شاید آنچه دیده بود، آنچه شنیده بود و حتی آنچه احساس کرده بود... از اول فقط در ذهن خودش وجود داشته است؟ پسرک در فکر، مسیرش را ادامه داد. نمی‌ دانست کجا می‌ رود، فقط راه می‌ رفت بدون آنکه مقصدی داشته باشد، بدون آنکه بداند این خیابان به کجا میرسد.

مثل آدمی که تازه برای اولین بار دنیا را می‌بیند، آرام‌ آرام به اطراف نگاه می‌ کرد و از هر چیز کوچکی شگفت زده می‌ شد.

چند نفر جلوی یک بستنی‌ فروشی، کنار خیابان نشسته بودند. بستنی‌ هایشان را می‌خوردند و با صدای بلند می‌خندیدند. یکی چیزی می‌گفت و بقیه دوباره می‌زدند زیر خنده.

کمی جلوتر، آدم‌ هایی را دید که تنها پشت میزهای یک کافه نشسته بودند، بعضی خیره به فنجان قهوه‌ شان بودند، بعضی در فکر فرو رفته بودند و بعضی دیگر در میان هیاهوی خیابان، چیزی را روی تلفنشان می‌ خواندند.

هر چند قدم یک‌ بار، تصویر دیگری چشمش را می‌ گرفت.

گوشه‌ای از خیابان، زنی روی زمین نشسته بود و کودکی خواب‌ آلود را در آغوش گرفته بود. دستش را جلو آورده بود و از رهگذرها کمک می‌خواست. کمی آن‌ طرف‌ تر، مردی کنارش نشسته بود و بدون آنکه حرفی بزند، نگاهش را به زمین دوخته بود.

و بعد، آدم‌ هایی که انگار دنیا برایشان فقط یک مسیر بود.

با عجله قدم می‌ زدند.
یکی ساعتش را نگاه می‌ کرد.
یکی تلفنی صحبت می‌ کرد.
یکی از میان جمعیت می‌ دوید.

به نظر می رسید همه جایی برای رفتن داشتند.

همه می‌دانستند باید به کجا برسند.

جز او.

پسرک وسط آن همه آدم، آرام راه می‌ رفت و به چهره‌ ها نگاه می‌ کرد.

یکی می‌خندید، یکی غمگین بود، یکی تنها بود، یکی عاشق بود و شاید یکی هم درست مثل خودش، نمی‌دانست کجا می‌ رود.

شاید شهر، همین آدم‌ هاست هزاران زندگی که هر کدام، بدون آنکه از قصه دیگری خبر داشته باشند، از کنار هم عبور می‌ کنند.

در میان آن همه هیاهو، ناگهان چیزی توجهش را جلب کرد. از دور، میان انبوه آدم‌ها، نگاهی را دید. نگاهی عمیق.

دختری از رو به‌ رو به سمتش می‌ آمد و درست در جهت مخالف مسیر او قدم بر میداشت اما نگاهش... از همان فاصله روی پسرک ثابت مانده بود پسرک چند لحظه به خودش شک کرد.

شاید اشتباه دیده بود.

اما نه.

دختر هنوز نگاهش می‌کرد.

هر قدمی که بر می‌ داشتند، فاصله کمتر می‌ شد و آن نگاه، واضح‌تر.

همان لحظه، احساس عجیبی در وجود پسرک شکل گرفت.

نه ترس بود، نه شادی، نه حتی هیجان.

چیزی ناشناخته بود.

انگار حبابی خام و بی‌ شکل، آرام‌ آرام در جایی از وجودش ساخته می‌ شد چیزی که هنوز نمی‌ دانست چیست، اما حضورش را به‌ وضوح حس می‌ کرد.

نگاهش ناخواسته در نگاه دختر قفل شد و نمی توانست نگاهش را بردارد

و ناگهان... ذهنش برای لحظه‌ ای کاملا خالی شد صدای خیابان محو شد همهمه آدم‌ ها، صدای ماشین‌ ها، خنده‌ ها و حتی قدم‌ های خودش... همه دور شدند.

برای چند ثانیه، جهان فقط در فاصله میان چشم‌ های آن دو خلاصه شده بود.

پسرک همچنان راه می‌ رفت،

چند لحظه گذشت بعد، کم‌ کم فکر دوباره به ذهنش برگشت با خودش گفت: چقدر عجیبه... چرا این دختر این‌ طور به من خیره شده؟

اما هنوز جوابی برایش نداشت فقط می‌ دانست که هر لحظه، دختر نزدیک‌ تر می‌ شود.

وقتی فاصله‌ شان به چند قدم رسید، نگاه در نگاه هم، به هم نزدیک شدند پسرک هنوز نمی‌ دانست چرا نمی‌ تواند چشم از دختر بردارد و دختر هم همچنان به او خیره بود تا اینکه بالاخره به هم رسیدند.

برای لحظه‌ ای کوتاه، شانه‌ به‌ شانه از کنار هم گذشتند، آنقدر نزدیک که پسرک می‌ توانست گرمای حضورش را حس کند.

اما درست در همان لحظه، دختر با اکراه نگاهش را از او گرفت، سرش را کمی به سمت دیگر چرخاند و هنگام عبور، خیلی گفت:

«عقب‌افتاده...»

پسرک

چند قدم دیگر برداشت، اما بدنش تازه از ذهنش جلو زده بود.

ایستاد.

برگشت و به دختر نگاه کرد که داشت دور می‌شد.

یک لحظه فکر کرد شاید اشتباه شنیده باشد.

اما نه.

صدایش را واضح شنیده بود.

دستش را روی سینه‌ اش گذاشت.

آن حباب خامی که چند لحظه پیش درونش شکل گرفته بود، هنوز آنجا بود پسرک دوباره به راه افتاد، اما دیگر مثل چند لحظه پیش حواسش به اطراف نبود ذهنش درگیر همان یک کلمه شده بود.

با خودش فکر کرد: من که چیزی بهش نگفتم... چند قدم دیگر برداشت. اصلا من با هاش حرف هم نزدم خودش داشت نگاهم می‌کرد... پس چرا؟ ... نکنه ازم ناراحت شد؟ کمی مکث کرد.

شاید کاری کردم که نباید می‌ کردم و خودم نفهمیدم؟ یا شاید باید یه کاری می‌ کردم... و نکردم؟

فقط همان نگاه عجیب دختر و آن کلمه مدام در ذهنش تکرار می‌ شد هرچه بیشتر به آن فکر می‌ کرد، معنای تازه‌ ای پیدا می‌کرد. پسرک دیگر جرات نمی‌کرد به کسی نگاه کند.چشم‌هایش را پایین انداخته بود و سعی می‌ کرد میان جمعیت، کمتر به چشم بیاید.

اما ذهنش آرام نمی‌ گرفت.

شاید مردم زمین از نگاه کردن بدشون میاد... شاید برای همین بود که کسی اون دو نفر عاشق رو کسی نگاه نمی کرد

شاید اصلا کار بدیه.

نگاهش را به اطراف دزدید.

نکنه یه وقت بریزن سرم؟ نکنه منو بکشن؟

قلبش تندتر زد... نکنه فهمیدن من از یه سیاره دیگه اومدم و ازم می‌ ترسن؟

لحظه‌ای به دست‌ های خودش نگاه کرد نکنه... قیافه‌ ام شبیه این زمینی‌ ها نیست ...

هر فکر، ترس بعدی را با خودش می‌ آورد. دیگر چیزی از آن شوق چند دقیقه پیش باقی نمانده بود.

مسیرش را کج کرد و وارد کوچه‌ ای خلوت شد جایی دور از هیاهوی خیابان، جایی که کسی نباشد، جایی که مجبور نباشد به هیچ‌ کس نگاه کند.

چند قدم بیشتر برنداشت.

ایستاد.

پشتش را به دیوار تکیه داد.

دست‌ هایش میلرزید.

نفس‌ هایش کوتاه و نامنظم شده بود.

می خواست قایم شود.

می‌ خواست از نگاه آدم‌ ها، از سوال‌ ها، از این دنیای عجیب فرار کند اما نمی‌ دانست باید چه کار کند.

از لحظه‌ ای که پا به زمین گذاشته بود، از آمدنش پشیمان شده بود و دلش برای جایی که از آن آمده بود تنگ شده بود.

حباب تازه‌ ای که از لحظاتی پیش درونش شکل گرفته بود، حالا دیگر بی‌شکل نبود و ماهیتش را پیدا کرده بود.

ترس...

پسرکی که چند دقیقه پیش با شوق در خیابان‌ های زمین قدم میزد و با حیرت به همه‌ چیز نگاه می‌کرد، حالا فقط دنبال جایی می‌ گشت که از این دنیا پنهان شود.

می‌خواست برگردد.

فقط همین.

اما راه برگشتی وجود نداشت.

ریل قطاری که او را به اینجا آورده بود، دیگر وجود نداشت. پسرک سرش را بالا گرفت و به انتهای کوچه خیره شد.

راه برگشت را نمی دید اما هنوز دنبالش می‌ گشت. شاید جایی، پشت این همه دیوار و خیابان و آدم، راهی وجود داشت راهی برای برگشتن

و او نمی‌ دانست که برای پیدا کردن آن راه، باید اول چیزهای زیادی را درباره این دنیا بفهمد... و شاید چیزهای بیشتری را درباره خودش.
حالا زمین، برایش جای ترسناکی شده بود.

در گوشه‌ خلوت کوچه نشسته بود و زانو هایش را بغل کرده بود. هنوز به حرف‌ های خودش فکر می‌کرد.

پس اون زن چی؟

چشم‌ هایش را بست و تصویر زن دوباره در ذهنش جان گرفت همان لبخند، همان صدای مهربان، همان کسی که در آن شلوغی با او حرف زده بود.

اون که خیلی مهربون بود...

کمی آرام شد.

شاید همه‌ ی آدم‌ های زمین خطرناک نبودند.

چشم‌ هایش را باز کرد.

اوه، نه...

اون واقعی نبود.

زن ناپدید شده بود.

در یک لحظه.

بدون اینکه کسی متوجه شود.

بدون اینکه حتی اثری از خودش باقی بگذارد.

پسرک با نگرانی به اطراف نگاه کرد.

پس اگه اون واقعی نبود...

من داشتم با چی حرف می‌ زدم؟

ترس دوباره به سراغش آمد.

شاید آن زن یک خیال بود.

شاید همه‌ چیز عجیب‌ تر از چیزی بود که فکر می‌ کرد و بعد، یک نتیجه‌ گیری ساده کرد: پس این‌جوری که معلومه... زمینی‌ ها خیلی خطرناکن.

سرش را به دیوار تکیه داد، دیگر دلش نمی‌ خواست هیچ‌ کس را ببیند.

و از همه بدتر... هیچ‌ کس هم او را ببیند.

و فکر برگشت تمام وجودش رو فرا گرفته بود...

سرش را پایین انداخته بود و به ترک‌ های روی آسفالت نگاه می‌کرد و فکر می کرد...

به همان جایی که هیچ‌ چیز کم نبود...

جایی که کسی چیزی از او نمی‌ خواست، جایی که مجبور نبود بفهمد چرا یک گربه گرسنه است، چرا آدم‌ ها می‌ خندند، چرا بعضی‌ ها گریه می‌ کنند و چرا یک دختر غریبه می‌ تواند فقط با یک کلمه، چیزی را درون سینه‌ اش فرو بریزد...

پسرکخیالزندگیسفر
۲
۰
پسرک
پسرک
روز ها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید