زندگی‌ام مبتلا به غدهٔ عفونی است. نمی‌دانم از معاشرت با کدام سرطانی مبتلا شدم، یا هم‌خوابی با کدام هیولا، اما اول به عاطفه‌ام سرایت کرد، سپس به اراده و رفتار و خانه‌ام. حالا مثل یک عفونت‌زده نفس می‌کشم، می‌لولم و مثل یک عفونت به زندگی دچارم. چرک‌زدگی رهایم نمی‌کند؛ حتی وقتی تصادف کردم، تنها چرک‌های کهنه با چرک‌های جوان تعویض شدند. همه‌چیز، مثل چشمان عفونی‌ام، عفونت‌زده است. حتی از قابلمه بوی چرک می‌آید، حتی از ترحم، از همه‌چیز.
حتی رابطه‌ام چرک بود. داخل هم‌خوابهٔ چرکینم، چرک ریختم و نه ماه بعد روزنامه ها می نویسند : «زنی که چرک به دنیا آورد.»
به این شاهکار ادامه دادم: هم‌خوابه پشت هم‌خوابه، عفونت پشت عفونت.
نه برای درد لاعلاجم، برای نفرینی که بشر با هر رنجی خو می‌کند ...
۲۷ مرداد ۱۴۰۵
...
