اتاقم یک جعبه تاریکه .
با کتابام اتاقمو روشن نگه می‌دارم .
مثل زمستونا که با کتابخونه گرم میشم.
اتاقم یک جعبه تاریک بدون پنجره س .
از جوهر نوشته‌ها به نانوشته‌ها پل می‌زنم ،
از پنجره‌هایی که در ذهنم باز میشن .
کسی داخل این تاریکی پیدام نمی‌کنه .
ولی من تو همین تاریکی آدمای روشنی از کتابام کنارم دارم .
جهان تاریک من تو این اتاق روشنه ،
نه دست بیگانه‌ها بهم می‌رسه ،
نه هیچ بمبی در هیروشیمای من پهن میشه .
اتاق کوچک من با کتابام بزرگ تر میشه .
مثل خودم که قد نمی‌کشم ،
ولی بزرگتر میشم .
— ۲۲ شهریور ۱۴۰۵
