قصابی

درونِ کشتارگاه، مشتریان با تعفنِ قربانی، شهواتِ سیری‌ناپذیرشان را ارضا می‌کنند.

ساتورها بالا می‌آیند؛ با ضربه‌ای مهیب، سرِ قربانی بر زمین می‌افتد. چشمِ سرِ بریده به پیکرِ گوشت‌آلودش می‌افتد ، و چون مسیح، در نمایشِ رنجِ خویش، ارضا می‌شود.

چرخِ الگو مدام می‌گردد و بازیگران پیوسته تعویض می‌شوند. گردانندگان، با روپوش‌های خونین، لبخند می‌زنند؛ چیزی ناتراز بر صورت‌های اضافی‌شان.

حالا مشتریان، در قامتِ قربانی، باید جایشان را به تماشاگران بدهند.

شهریور ✍

خرداد ۱۴۰۵