
گلهایم را لای کتابهایی که به او قرض میدادم جا میگذاشتم. اشعاری که ممکن بود فراموش کنم، در پاورقیهایش یادداشت کرده بودم. کتابهای او مثل دستانش بوی گلاب میدادند.
در مقابل، کتابهای من بوی فقر میدادند؛ بهخاطر لحظاتی که بهجای کرایهٔ ماشین، پولم را برای خریدن کتاب پسانداز میکردم. شاملو و سعدی و فروغ را برایش میخریدم و کتابهای سخت اقتصادش را با احترام میخواندم.
نقاشی میکردیم. یکبار، من خانهٔ کوچکی کنار دریا، با کتابخانهای بزرگ کنار میز، با دو فنجان و دو صندلی کشیدم. او تصویر زنی را کشید که با کودکش، در پیشواز مردی که با ماشین درخشان به خانه میآمد، ایستاده بود؛ مردی که به من شباهتی نداشت.
مرا به کافههای بزرگتر از جیبم میبرد تا از نور و ویترینها نقاشی بکشد. به «عشقم» و «عزیزم»هایم گوش میداد، اما حقیقت پنهانی که جریان داشت، از من پوشیده بود.
دبیرستان تمام شد. انتخاب من پزشکی و انتخاب او اقتصاد بود. کتابها و پوستر قهرمانانم را به خوابگاه بردم. درس میخواندم. شعر میگفتم. تا امتحانات نهایی رسید. انگیزهٔ مدرک و شوقِ درخواست عاطفی، بر سختی امتحانات پیروز شد.
بعد از جشن فارغالتحصیلی، لحظهای که برای نجات جهان آماده میشدم، کنار درِ خوابگاه، یک کارت دعوت همراه با کتابی که بوی گلاب میداد، بر زمین افتاده بود. روی کارت دعوت، حیاط خانهاش را نقاشی کرده بود؛ خودش و همسرش را که فرزندشان را تاب میدادند.
کارت دعوت را کنار اقتصاد انداختم و همنشین کتابخانه شدم.
یک شب اورژانسی، گوشی و کتاب را برداشتم و از خانه تا آژانس دویدم. تا بیمارستان به سهراب سپهری گوش سپردم. هنگام لباس پوشیدن، به گزارش وضعیت بیمار گوش دادم. به اتاق رفتم. دستیاران نگران، وضعیتم را اعلام کردند. خونسردانه تجهیزات آماده را گرفتم و با نرمی، گروهم را برای آغاز سزارین آماده کردم.
شکم را شکافتم و همزمان، عطر آشنایی مثل گلاب، هنگام تولد نوزاد، به مشامم خورد.
شیفتم تمام شد. پیاده، در مسیر خانه، زیر برف ایستادم. از قفسههای کتابفروشی، یک کتاب را انتخاب کردم. پیاده به خانه آمدم. پالتو و کتابم را سر جایشان قرار دادم و فکر کردم:
نهتنها دنیا را نجات ندادم، بلکه خودم نجات پیدا نکردم.
۳۱ مرداد ۱۴۰۵