اسب

دینگ دینگ.

بیدار شد. چراغ ایوان از پنجره‌ی اتاق روی پرده‌ی چشمان ورم‌کرده‌اش افتاده بود. سرش را به سمت نشیمن چرخاند و هم‌زمان خواهرزاده‌اش با گوشی همراه زیر پتو قایم شد. خواهرش فاطمه تکانی خورد و از پهلوی چپ به کمر خوابید.

بلند شد. تلوتلوخوران به نشیمن کوچکشان آمد و با احتیاط از لای خواهر و خواهرزاده‌اش به طرف ایوان رفت. بیرون را نگاه کرد. بوران بود. دانه‌های برف مثل تلویزیون‌های قدیمی، توسط باد برفکی شده بودند. پشت در ایستاده بود و به سرما نگاه می‌کرد. صدای بوران از لای در سوت می‌کشید.

در را باز کرد و به‌محض آن، به‌سرعت سمت دستشویی رفت. خودش را از سرما جمع کرده بود. شیرِ روشویی را چرخاند:

— ای بابا!

لوله دوباره یخ زده بود. در را بست و سریع به داخل رفت. ساعت چهار و چهل‌وپنج دقیقه. صدای کارتونِ ساناز از زیر پتو می‌آمد. اتاقش در نداشت. هم‌زمان با درآوردن شلوارش مراقب بود ساناز شرت پاره‌پاره‌اش را نبیند. جوراب پوشید، کاپشنش را برداشت. حالا ساعت پنج بود. صدای اذان بلند شد.

دوباره از میان رختخواب به ایوان رفت، کتانی‌هایش را پوشید، به‌سرعت گرمای تنش را به سرمای بیرون داد و از دروازه وارد کوچه شد. شانه‌هایش را جمع کرده بود و بوران از پشت سر هلش می‌داد. با قدم‌هایش، برف کوچه را که مثل غلط‌گیر بر دفتر خیابان نشسته بود، پاک می‌کرد.

تاریک بود و خلوت. ادامه داد. هیچ سگی در کوچه نبود. از کوچه خارج شد و زیر تک‌چراغ خیابان ایستاد. باد به سرش می‌زد و دندان‌هایش به هم می‌خوردند.

به فروشگاه بسته نگاه کرد. ماشین نبود. از کوچه‌های بالا هم کسی نمی‌آمد. کوچه‌ی مسجد هم همین‌طور. دائم می‌چرخید تا سرش را در جهت‌های مختلف در معرض باد قرار دهد؛ سرما را یک‌جا متمرکز نمی‌کرد.

به پایین نگاه کرد، به امید اینکه کسی از روستای بعدی برای مسافرکشی به بالا بیاید. این‌طور نبود. خودش هم خوب می‌دانست، اما امید...

— دیر شد. (آرام به خودش گفت.)

دستش را از جیب شلوار بیرون کشید و داخل کاپشن برد. نبود. دست دیگرش را درآورد و آن یکی جیب کاپشنش را امتحان کرد. نبود. صاف شد و با چشمانی که غیر از ورمشان، دایره شده بودند، به روبه‌رو نگاه کرد.

ناگهان دوید و به سمت مسیر خانه بیست قدمی دوید که پشت سرش صدای ماشین آمد. ایستاد و برگشت.

— بابا وایسا... (آرام، طوری که تنها خودش شنید.)

ماشین با سرعت از کوچه‌شان گذشت. خیره به آن‌طرف خیابان ایستاده بود. دوباره با قدم‌های تند به سرِ جای قدیمی‌اش برگشت. هوا داشت روشن می‌شد.

ماشین دیگری همراه با روشنایی آمد. رستم خودش را به خونسردی زد؛ مثل آدمی که یک سرویس واقعی برای رفت‌وآمد دارد. ماشین تا نزدیکی چراغ رسید . رستم برنمی‌گشت تا به ماشین نگاه کند و خودش را منتظر نشان دهد. ماشین رد شد. مسافران طوری به رستم نگاه کردند که انگار منتظر یک سرویس است.

پیکان دیگری از خلوتی پایین می‌آمد، اما کسی که زیر چراغ ایستاده بود دیگر نمی‌توانست رنج اضطراب را با نمایش خونسردی‌اش پنهان کند. پیکان آمد و ایستاد . رستم سوار شد .

— صبح بخیر

در را بست. به مسافران کناری، که سرشان را برگرداندند، نگاه کرد. راننده گفت:

— سرد نبود؟

رستم خندید :

— نه، زیاد...

راننده گفت :

— خیلی سرده، بابا!

رستم ادامه داد :

— دیگه برای ما که تو سربازی روی برجک پست دادیم سخت نیست که عزیز...

برشی از داستان کوتاهم «اسب»

— شهریور