اسب

هفت روزِ شاغلِ شرکتم. ساعت چهار بیداریمه. یک ساعت مسیر شرکته و از شیش صبح تا شیش غروب سر کارم. ساعت هَش برمی‌گردم خونه، ولی بدون خودم (با خستگیام). کار تمام‌وقت؛ چیزی که ازش می‌ترسم. همون چیزی که دولتا دوست دارن؛ آدم‌های بی‌وقتی که فرصت یادگیری و خوندن ندارن.

داخل شرکت رینگ و لاستیکُ وصل می‌کنیم. نمی‌دونم بهش چی می‌گن، ولی فقط بلدم انجامش بدم. با سرعت چرخا رو برمی‌دارم، روی دستگاه بالانس می‌ذارم، دکمهٔ استارتُ می‌زنم، بعد از روی صفحهٔ دیجیتال می‌فهمم باید کجاشو بالانس کنم؛ چپ یا راستشو. با چکش روی رینگ سرب می‌زنم. انگشتام درد می‌گیرن تا چرخا بالانس شن، ولی خودم ناتراز می‌شم. گاهی وقتا جارو می‌زنم، لاستیک برمی‌دارم، می‌فرستنم خط یک، یک روز می‌رم خط دو. خلاصه که خلاصه.

سر کار خوابم میاد. خَستم. تمرکز کتاب خوندنم نیس. موقع خوابیدن از صُب شدن می‌ترسم. روی خواب‌آلودگی راه می‌رم. چرخا رو با سرعتی که می‌فرستن بالانس می‌کنم؛ مثل اسبی که محرکش شلاقه. یک اجبار فرسایشی برای بدن نحیفم.

سرکارگرمون به شوخی گفت: «شهریور، دیگه باید شیپور بزنی.» گفتم: «چرا؟» گفت: «چون دستات انقدر زبر می‌شن که سیمای گیتارو پاره می‌کنن.» اما من هَف روزِ گیتار نمی‌زنم. من هَف روزِ نیروی وظیفه‌شناس شرکتم.

جز امشب که شبِ روز تعطیلیمه، هَف روزه چیزی ننوشتم. چیزی نمی‌تونستم بنویسم. اینم از مزایای شرکته. من اونجا فراموش می‌کنم انسانم. مردم پول تراپی می‌دن، ولی من مفت و مجانی پشت بالانس، دردای عاطفیو فراموش می‌کنم. بی‌دغدغه، مثل ربات برای منافع شرکت می‌جنگم.

خمیازه که می‌کشم، صدای قژقژ می‌دم. به بوی روغن و گازوئیل معتادم. موقع گرسنگی هم، صدای قار و قیژ می‌دم. البته که شرکت منو دوست داره. با لطف مهندس سی مِلیون تومن ناقابل بهم حقوق می‌دن. جو و کار گروهی شرکتم عالیه. می‌تونیم حین کار یکم با هم صحبت کنیم. با اسپیکر آهنگ بذاریم.

فقط یک انتقاد از سرشیفت محترم دارم. به‌جز من و یک دوست عزیز که سیگار نمی‌کشیم، کل نیروهای شرکت سیگاری‌ان. و می‌تونن چند دقیقه حین کار برن سیگار بکشن. اگر لطف کنن این فرصت کوتاه رو به من بدن، شاید بتونم یکی دو صفحه کتاب بخونم.

با تشکر.

| شهریور

| رنج نوشته

| جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵