مثل تمساح در برکه خودم چهارطاق شدم. ابتدا نه ماه در رحم، سپس در بیرون، بیشتر کنار دیگران، کمتر کنار خودم. در آتش خلوت موهای دستم سوخت. ولی نه چون فیلسوفان پیروزی به حساب می‌آورم، نه تنهایی را شکست. داستان از جای دیگری شروع می‌شود، پیروزی در ماراتن اسپرم‌ها. یک شکست مفتضحانه، در قبال جایزه کوچکی به نام زندگی!
تقصیر زیادی گردن پدر مادر نیست. اکنون تنم مثل ایران، فاحشه آخوندهاست. مثل هوای مازوت نیروگاه رجایی، یک گم بودگی در خلا یافتن‌هایم، از کوچه‌هایی با دیوارهای سیمانی می‌گذرد، که صدای معده‌هایی که پر نمی‌شود مثل طمع چندی مقامدار، روح را می فرساید. من دیگر با هیچ پروانه‌ای روشن نمی‌شوم.
چند ماه قبل، یک اسکناس پنجاه تومانی به یک علیل دادم. حتی دستان معجزه‌گرش به سمت خدا مرا به زندگی برنگرداند. سماجت عجیبم در مبارزه زندگی، میل به طغیان و آمادگی در برابر مرگ، به اراده کناره‌گیری از هرچه تا الان کرده و نکرده‌ام منتهی می‌شود، تا هر کجا لازم باشد دست از زندگی بردارم، یا آنقدر خیره سر که مرگم را خود انتخاب کنم! اگر لازم شد دست از قلم برندارم، منی که نه ماه در تنهایی تاریک آبستن زیستم، تنها به دنیا آمدم، تنهایی زندگی می‌کنم، و تنها خواهم مرد!
شهریور
اول آبان ۱۴۰۵
