اهالی کسب و کار، کارآفرینها و استارتاپها، معتقدن قبل از شروع باید ابتدا طرح توجیهی و بعد بیزنس پلن یا طرح کسبوکار رو تهیه کنن، بعد اگر همهچیز خوب و منطبق بر اهداف بود، دست به کار بشن. کلاس های آموزشی زیادی هم هست که یاد میده چطور این طرحها رو تهیه کنیم.
حلقه مفقوده۱: معمولا نمیگیم کسب و کار باید منطبق بر اهداف باشه بلکه همینکه سود خوبی توش باشه رو کافی میدونیم.
مشکل مفقود شدن حلقه۱:
گمان میکنیم پولش برامون کافیه. حال آنکه دلیل بسیاری از بدحالیامون، عدم انطباق شغلمون با روحیاتمونه، عدم انطباق بیزنس با شرایط فعلی جامعه و مسیر حرکت جامعهمونه. اینو آخرش میفهمیم، وقتی که بخشی از سرمایه و فرصت حیات رو از دست دادیم!
حلقه مفقوده۲: اگه زرنگ باشیم و طرح کسبوکار رو تهیه کرده باشیم، بازم اونقدر زرنگ نیستیم که اول طرح زندگی یا life plan نوشته باشیم.

مشکل مفقود شدن حلقه۲:
آمار میگه حدودا یکسوم مردم طرح زندگی دارن. اما اونی که دارن، صرفا یک برنامهریزیه که هدف نزدیکش روشنه ولی افقش یا هدفِ تهش روشن نیست! در حالیکه، طرح زندگی یا لایفپلَن یا همون برنامه زندگی، پاسخی هست که باید به این سوالها بدیم:
اونایی که به قانون جذب اعتقاد دارن (منم بهش بیاعتقاد نیستم، اما جذب، قوانین فرادستی هم داره) میگن: اگه با تمام وجود تمرکز کنی روی هدفت، کائنات بسمت تو جذبش میکنه. افراد شرکت کننده در "مستند راز" میگن... با تمام وجودم روی موفقیت رشته ورزشیم تمرکز کردم و بالاخره بهش رسیدم... منزل ویلایی که میخواستم... جایگاه شغلی...
اما نمیگه که: تو حتی با رسیدن به هدفت، به هدف اصلیت نمیرسی!
خدا میگوید:
"ﻭ ﻫیچکس چیزی به دست نمیآورد ﻣﮕﺮ بر ضد ﺧﻮﺩﺵ" -۱-
هرچی بدست میاری برضد تو هست:
ماشین خوب میخری اما باهاش سفر نمیری یا سفر لذتبخشی نمیری یا در بهترین حالت، لذتی نه بیش از اونچه که یک خانواده با ماشین معمولی میبرن!
مسکنی میخری که الزاما محل تسکین تو نیست
فرزندی میاری که وقتی بزرگ شد، باعث آرامشت نیست
مدرکی میگیری اما باعث نمیشه از ته دل بهت احترام بذارن.
پولی در میاری که برای چیزهای مفید یا شادی و سلامتی یا علم و دانش یا ... خرج نمیشه
به مدیریت و مقامی که سالها میخواستی میرسی اما به اصلش که همون احترام و محبوبیت بیشتر هست، نه.
و... و... و...
اگه تا اینجای بحث، باهام همراهی کردی، دو حالت داره: یا پذیرفتی و میپرسی: پس چطوری به چیزایی که دوست دارم، برسم؟
یا قبول نداری و میگی: داییم از وقتی که مدیر شرکت شد، خیلی محبوبتر شد، مامانم از وقتی خونه رو آوردیم جای بهتر، خیلی آرامش بیشتری داره، سفر زیارتی یا تفریحیِ سال گذشته خیلی لذت داد. و و و
در پاسخت میگم: اینها روزی های خداست که با محبت به بندههاش میده اما اگه خودت بخوای به دستشون بیاری، داستان متفاوت میشه
اگه خودت بخوای به چیزی برسی به الآنت نگاه کن:
از وضعیت الآنت شاکری یا ناشکر؟ با خدای خودت یا جلوههای خدا (=خلق خدا) درگیری یا در صلح؟ دائم بهبه میگی یا اَهاَه؟ با شوق و شادی به دنبال چیزی هستی یا با حرص خوردن؟ اگه چیزی برخلاف خواستهت شد با دل خوش میگی خیریتی داشته یا عصبی میشی؟ و در یک کلام؛ دنیا فقط به کام اهل رضاست.
خداوند به داود فرمود: ای داود، تو اراده میکنی و من هم اراده میکنم ولی فقط اراده من محقق میشود. پس اگر تسلیم اراده من شوی، من آنچه را خواستی به تو می دهم و اگر تسلیم اراده من نشوی، تو را در آن چیزی که خواستی، به رنج میاندازم و باز هم فقط اراده من تحقق می یابد. -۲-
اهل رضا، چیزی رو اینجوری نمیخوان: "بدو تا بهش برسی"
بلکه اینجوری میخوان: "از دلشون میگذره و بهش میرسن"
سکانس اول پاندای کونگ فوکار۳، گفتگو بین استاد اوگوی و کای رو ببینید. جالبه!
منابع
۱. الأنعام ۱۶۴: قُلْ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ وَلَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَيْهَا وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ
۲. أَوْحَی اللَّهُ إِلَی دَاوُدَ: یا دَاوُدُ، تُرِیدُ وَ أُرِیدُ، وَ لَا یکونُ إِلَّا مَا أُرِیدُ، فَإِنْ سَلَّمْتَ لِمَا أُرِیدُ أَعْطَیتُک مَا تُرِیدُ، وَ إِنْ لَمْ تُسَلِّمْ لِمَا أُرِیدُ أَتْعَبْتُک فِیمَا تُرِیدُ وَ لَا یکونُ إِلَّا مَا أُرِیدُ.