وقتی به پیرامون خودمون در فضای کاروکسب نگاه میکنیم، هر روز شاهد تولید برندهای جدیدی هستیم، برندهایی که برای نابود کردن رقبا و رسیدن به انحصار، خودشون رو مجبور میکنن بخش زیادی از سرمایه خود و مشتریانشون رو صرف تبلیغات کنن. اما چرا مجبور؟ به یه دلیل تقریبا پنهان: عُرف بازار

عُرف به ما میگه که موفقیت یعنی موفقیت انحصاری، موفقیت من، و نه موفقیت همگانی. اینطور جا افتاده که دوتا یا سهتا یا دهتا شرکت نمیتونن با هم روی سکو بایستن. این در حالیه که وقتی به پیروزیهای بزرگ مالی فکر میکنی، خصوصا به پیشرفتهای ملّی، دیگه به برند شرکت کوچولوی خودت فکر نمیکنی، بلکه به نام کشور و رنگ پرچمت فکر میکنی، کاری که در بسیاری از تولیدات چین میبینی: "MADE IN CHINA "، فقط همین!
اینکه این کار چقدر هزینههای تولید و نفوذ در بازار رو بهبود میده، چندان پوشیده نیست. و اینکه ریسک فردگرایی و انحصار، بالاتر از اتحادیه و انجمن هست، هم خیلی دور از ذهن نیست. و اینکه در بینامی برای کسبوکارها چقدر فرصت و آرامش برای توسعه وجود داره، مطلبیه که صاحبان کسبوکارها بخوبی حسش میکنن و صاحبان برند، فقط غبطهش رو میخورن.
اما عنوان مقاله، برندینگ و توحید کاربردی، چه ربطی به موضوع داره؟ توحید کاربردی با این شعار: "یک مَن بیشتر نیست و اون خداونده، ما همگی یگانهایم، تو خودمی" داره خیلی صریح به ما لزوم یگانگی برند رو میرسونه، البته یگانگی برند بین کسبوکارهایی که به همهی حقوق مردم پایبندن: حقوق مالی و حقوق شأنی.
و آخرین مسالهای که دوست دارم بیشتر باهم بهش فکر کنیم و تجربههامون رو بازاندیشی کنیم، اینه که اقتصاد ما در گذشته، برمبنای تعاونی بود و تنها چندسالیه که اقتصاد خصوصی جاش رو گرفته. چرا فکر میکنیم اون بد بود و این بهتره؟ اون ناموفق بود و این موفق؟ و برندینگ مسیر صحیح اقتصاده و غیر از اون نه؟