عجیب نیست اگه دینداری به مردم حال نمیده! و ازش لذت نمیبرن. و شاید همین میشه که به پیشنهادهای لذتبخشتر جذب میشن و بمرور از دین فاصله میگیرن! اما این موضوع یک گیر اساسی داره: آیا میشه خدایِ باحال، روشی رو برای زندگی به بندههاش بگه که باحال نباشه؟
بذارید صورت مساله رو بازتر کنیم:
عشق و ازدواج و سکس خانگیمون، کم لذت شده...
نماز و دعامون شده ادای تکلیف...
حجاب برای بعضیمون توی دست و پاست و باعث گرما کشیدن...
تفریحات و دورهمیهامون، 'صله رحمها'، کمرنگ و بو شده...
روزه، تبدیل شده به گرسنگی و تشنگی...
صدقه و خمس رو ببین که کاملا بیلذت و صرفا برای ردّ مال که مدیون نباشی
کار کردن و طلب رزق حلال برای بسیاریمون فقط شده حرص خوردن و حرص زدن...
و ذکر گفتن، شمردن دانه هاست نه لذت همنشینی با او
???

قرآن کریم یکجایی اون آخرای نزولش فرموده: یهودیها و مسیحیها، قسمت باحال دینشون رو فراموش کردن، کِیفِ دینداری شون رو از یاد بردن -۱-. احتمالا این درباره مسلمانها هم صادقه. دینداری اگه قسمت باحالش بره، فقط رنجهاش بجا میمونه، فقط اجرای خستهکننده احکام.
اما لذت دینداری چیه؟ قسمت باحال دین کجاشه؟
علامه طباطبایی در تفسیر اون آیه گفته:
ﻭ ﻣﻌﻠﻮم ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻈّﻰ ﻛﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻴﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﺸﺎﻥ ﺩﺍﺋﺮ ﻣﺪﺍﺭ ﺁﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻧﻜﺮﺩ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺴﺠﻞ ﻧﻤﻮﺩ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻨﺰﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺒﻴﻪ ﻛﻪ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺷﺪﻧﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺷﻤﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺍء ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ.
بدون شک، لذت دینداری در توحیدشه! این چندتا جمله رو بخونید، حرفمو میپذیرید:
یوقت نگید اینا آدمای خاص بودن! خیلی از این افراد، گناهکارهای حرفهای بودن و هنوز هم پاکِ پاک نیستن.

پس کلید حال خوب چیه؟
اینقدر در شبانهروز "مشغول خودِ محدود" هستیم که حالمون بد میشه. این دلیل بدحالی مونه!
پس تکلیف روشنه! کلید حال خوب، بیتوجهی به خودِ محدودمون و از اون طرف توجه کردن به خودِ نامحدود و بینیازمونه. جمله عجیبی بود؟ توضیح میدم:
ما یک خودِ نامحدود داریم که کپی خداست. و بین همهمون مشترکه. بینیاز و دارا هست. فقیر نمیشه پس غمگین هم نمیشه. قویه پس خسته نمیشه. همیشه زنده خواهد بود، پس ترس از مردن یا کشته شدن نداره. درونمون پر از چیزهای جذابه پس حوصلهمون سر نمیره -2-. به این میگیم: "منِ الهی". توجه به این منِ نامحدودِ یگانه، ما رو خوش حال میکنه.
یک چیزی هم در توهماتمون داریم که بهش میگیم: من، خودم، براش اسم میذاریم: آبتینم، فاطمهام، مسعودم. و از بقیه آدمها جدا میدونیمش. این دومیه، علت موندن در حالِ بده! چرا؟ چون از این "منِ توهمی" انتظار داریم ما رو به اهداف بالا برسونه اما ناتوانه، همیشه در تهدیده، همیشه فقیره، ترس داره از مریضی و مرگ، ترس داره از دزد، کم آبرو هست و دائما از سمت افراد جاهل مورد بی احترامی قرار میگیره... همین چیزایی که حالمون رو بد میکنه.
تکرار میکنم: کلید حال خوب اینه: بیتوجهی کردن به خودِ محدودمون و توجه کردن به خودِ نامحدود و بینیازمون
یا
بیتوجهی کردن به منِ توهمی و توجه کردن به منِ الهی
اینا رو برای نمونه، یکبار امتحان کنید تا لذت دینداری و زندگی توی دنیا رو بچشید:
این 'بیتوجهی به منِ توهمی' و 'توجه به منِ الهی'، غوغا میکنه!

منابع
-۱- نسوا حظاً مما ذکّروا به ... ۱۳ و ۱۴ سوره مائده
-2- إنّ الصورة الإنسانيّة هى أكبر حجج اللّه على خلقه، و هى الكتاب الذي كتبه بيده، و هى الهيكل الذى بناه بحكمته، و هى ...
-3- ...اگر کسی تو را دشنام داد، به او بگو: اگر در گفته ات صادقی، از خدا میخواهم مرا بیامرزد و اگر در گفته ات دروغ گفته باشی، از خدا میخواهم تو را بیامرزد. حدیث عنوان بصری