چرا بعد از مهاجرت، حتی وقتی همهچیز خوب است، احساس خوشحالی نمیکنیم؟
گاهی مهاجرت دقیقاً همان چیزی است که برایش سالها تلاش کردهایم؛
کشور جدید، شغل بهتر، امنیت بیشتر و فرصتهایی که همیشه آرزویشان را داشتهایم...
اما با این حال، یک جایی درونمان چیزی کم است.
چرا؟
چون خوب بودن شرایط زندگی، همیشه به معنای خوب بودن حال ما نیست.
در مهاجرت، ممکن است بخشی از وجود ما همچنان درگیر چیزهایی باشد که پشت سر گذاشتهایم؛ خانواده، دوستان، زبان و فرهنگ آشنا، خانه، خاطرات و حتی نسخهای از خودمان که در آن زندگی میشناختیم.
گاهی چیزی که تجربه میکنیم فقط «دلتنگی برای ایران» نیست؛
دلتنگی برای احساس تعلق، امنیت و آشنایی است.
به همین دلیل ممکن است همزمان بگوییم:
«من مهاجرت را دوست دارم، اما دلم برای زندگی قبلیام تنگ شده.»
این دو احساس متناقض نیستند.
میتوانیم از زندگی جدیدمان راضی باشیم و در عین حال برای بخشی از گذشتهمان دلتنگ شویم.
مهاجرت فقط تغییر جغرافیا نیست؛
تغییر در رابطه ما با خودمان، دیگران و معنای خانه است.
اگر این دلتنگی طولانی شود و با اضطراب، تنهایی، بیحوصلگی یا دشواری در برقراری ارتباط همراه شود، بهتر است آن را نادیده نگیریم.
گاهی لازم است به جای اینکه از خودمان بپرسیم:
«چرا با وجود اینکه همهچیز خوب است، من خوب نیستم؟»
از خودمان بپرسیم:
«کدام بخش از من هنوز نیاز دارد دیده و شنیده شود؟»
مهاجرت قرار نیست به معنای فراموش کردن گذشته باشد؛
گاهی قرار است یاد بگیریم گذشته را با خودمان حمل کنیم، بدون اینکه اجازه دهیم گذشته مانع ساختن زندگی امروزمان شود.
—
مریم شهرستانکی
روانشناس | زوجدرمانگر هیجانمدار (EFT)
متخصص رواندرمانی و مشاوره آنلاین برای فارسیزبانان
خارج از کشور