گاهی در مهاجرت، دلتنگ یک آدم نیستیم؛
دلتنگ حسی هستیم که در کنار آن آدم تجربه می‌کردیم.
دلتنگ خانه‌ای می‌شویم که دیگر خانه‌مان نیست، خیابان‌هایی که سال‌ها در آن راه رفته‌ایم، صدای خانواده، دورهمی‌های ساده و حتی چیزهایی که زمانی برایمان عادی بودند.
مهاجرت فقط جابه‌جایی از یک کشور به کشور دیگر نیست؛ گاهی یعنی ساختن یک زندگی تازه، در حالی که بخشی از وجودمان هنوز با زندگی قبلی پیوند دارد.
دلتنگی لزوماً نشانه این نیست که انتخابمان اشتباه بوده.
گاهی فقط نشانه این است که چیزی را عمیقاً دوست داشته‌ایم.
مهم این است که یاد بگیریم میان «زندگی جدید» و «دلبستگی‌های قدیمی» تعادلی بسازیم؛ نه گذشته را انکار کنیم و نه اجازه دهیم دلتنگی، تمام زندگی امروزمان را در خودش غرق کند.
