تنهایی

داستان پادشاه و کنیزک...مولانا

گفت ای شه خلوتی کن خانه را - دور کن هم خویش و هم بیگانه را

کس ندارد گوش در دهلیزها - تا بپرسم زین کنیزک چیزها

خب کلا داستان های مولانا تمثیلی هست. پادشاه که انسان هست. ابعاد وجودی انسان روحی که باید بیاد در عالم ماده باید از جسم کمک بگیره و رابطه میان روح و جسم میشه نفس که همون کنیزک باشد.

پادشاه لزوما باید همراه با این کنیزک باشه تا کامل بشه اما کنیزکش یا همون نفسش بیمار شد، در تلاش بود که این نفس رو درمان کنه که اون طبیب غیبی براش نسخه میپیچه که اولین نسخه اینه:

دور کن هم خویش و هم بیگانه را

ماها معمولا اگر با دیگرانیم، فرار از خود هست در حالی که با دیگران بودن باید دو جنبه عقلانی درش رعایت بشه. اینکه یا باید یک دهنده خوب باشیم یا یک گیرنده خوب. جایی که تخریب هست یا تاثیری ندارد، نباید بود. اما معمولا اینطور نیست چون ما خودمون رو تحمل نمیکنیم چون با خودمون بیگانه ایم. به تعبیر مولانا:

ماننده ستوران هنگام آب خوردن - چون عکس خویش دیدیم از خویشتن رمیدیم

این با دیگران بودن معمولا فرار از خود هست. در صورتی که ارتباط واقعی اینه که یا سطحی رو بالا ببرم یا سطحم رو بالا بکشم. باید یک تعامل رو به کمال باشد وقتی این نیست همون بهتر که خلوت باشه.

یکی از تمرینات اهل سلوک همینه که سعی کنید با خودتون کنار بیایید. البته این با اون بیماری و افسردگی فرق دارد قطعا. مولانا هم جا به جا از این تعبیر نی شکر استفاده کرده که من مثل نی شکرم خودم تولید میکنم خودم استفاده میکنم.

عارفان را نیست شمع و شاهد از بیرون خویش - خون انگوری نخورده باده شان هم خون خویش

هر کسی اندر جهان مجنون لیلی ای شده - عارفان لیلی خویش و دم به دم مجنون خویش