زندگی کهنگی خستگی از پا افتادگی طعم این روزهای صبحانه هایم بی کسی
کاش می شد ای کاش را کاشت و لبخند رضایتمندی برداشت
خنده ای از سر جاده ی وجود تا همین اکنون پردرد و جنون
خوابهایم بی اثر شد بر تن مخمور و سستم
همچنان گیج و پریشم در سحرگاه عبث..
