در صنعت پتروشیمی و اجرای پروژههای عظیم «مهندسی، تأمین و ساخت»، ما همواره با مثلثی از چالشها روبرو هستیم: زمان، کیفیت و هزینه.
طی سالها فعالیت در این حوزه و نظارت بر پروژههای استراتژیک، آموختهام که تکیه صرف بر استانداردهای کلاسیک و بینالمللیِ حاکم بر این صنعت، اگرچه برای بقا ضروری است، اما کافی نیست. مدیریتِ کارآمد در دنیای امروز، نیازمندِ نگاهی فراتر از مدیریتِ عملیاتیِ صرف است.
امروز، «مدیریتِ پروژه» دیگر تنها محدود به چکلیستهای آزمونهای غیرمخرب یا کنترلهای زنجیره تأمین نیست. ما در آستانه عصر جدیدی هستیم که در آن «هوش مصنوعی» و سیستمهای تحلیلگر، نه به عنوان ابزارهای جانبی، بلکه به عنوان ستون فقراتِ تصمیمگیریهای مدیریتی عمل میکنند.
از نظر من، یک مدیرِ مدرن در صنعت انرژی باید بتواند:
۱. استانداردهای مهندسی را با نظام «مدیریت کیفیت جامع» پیوند دهد تا کمترین نرخ خطا (رسیدن به وضعیت بدون نقص) را در پروژههای صنعتی تضمین کند.
۲. از ابزارهای نوین تحلیل مالی و هوش مصنوعی استفاده کند تا «پیشبینیپذیریِ» پروژهها را در محیطهای پرنوسان اقتصادی افزایش دهد.
تألیف و پژوهش در حوزههایی مانند «چابکی راهبردی» و «هوش مصنوعی در سیستمهای مالی» برای من، صرفاً یک فعالیت دانشگاهی نبود؛ بلکه پاسخی به نیازی بود که در میدان عملیاتی صنعت پتروشیمی لمس کرده بودم: نیاز به هوشمندیِ بیشتر در تخصیص منابع و تصمیمگیری.
معتقدم آیندهی صنایع پتروشیمی در ایران، متعلق به مدیرانی است که زبانِ «صنعت» را به خوبی میدانند و همزمان، ابزارهای «آینده» (مانند هوش مصنوعی) را برای بهینهسازیِ این صنعت به کار میگیرند.
خوشحال میشوم نظر همکاران و متخصصین این حوزه را در مورد چالشهای گذار از مدیریت سنتی به مدیریت هوشمند بدانم. آیا زیرساختهای فعلی ما برای ورود هوش مصنوعی به زنجیره تأمین و پروژههای کلان صنعتی آماده است؟