
تو یه کلبه چوبی بودم!
وسط جنگل...تنهای تنها
ولی با یک حال خوب
کنار پنجره ی کوچکش نشسته بودم
و به زیبایی های طبیعت رو به رویم
خیره نگاه میکردم:)
صدای پرندگان ساکن در بالای درختان
سکوت جنگل را می شکست
باران می آمد و بوی خاک نم زده
آرامش خاصی را بهم منتقل میکرد:)
انگار تو اون لحظات فارغ از هر چیزی بودم
بدون دغدغه...بدون دلهره...آرام...آرام...آرام!
بلند شدم...پنجره را بستم...لباس های گرمم
را تنم کردم و از کلبه خارج شدم...
از پله های رنگی اش پایین رفتم و
زیر باران ایستادم...
قطرات باران که به صورتم میخورد
حس وصف ناپذیری درونم شکل می گرفت:)
چشم هایم را بستم و سرم را رو به آسمان گرفتم
دست هایم را بالا بردم و از اعماق وجودم زمزمه کردم:
خدایا شکرت:)❤
نویسنده:آرام.نون(شهیده)?✨