ویرگول
ورودثبت نام
آرام.نون♡شهیده♡
آرام.نون♡شهیده♡(وَ الْقَلَمِ وَ ما یسْطُرُونَ:سوگند به «قلم» و آنچه را با قلم می نویسند!:))
آرام.نون♡شهیده♡
آرام.نون♡شهیده♡
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

یک خواب و روز های انتظار:)!



☆خسته از انتظار روی صندلی پشت پنجره

نشسته بودم و به حیاط خیره شده بودم!

دلشوره و نگرانی لحظه ای رهایم نمیکرد

و دائما افکار منفی به ذهنم هجوم می اوردند...

بالخره بعد از یک ساعت انتظار زنگ در خانه

به صدا در آمد...با شنیدن صدای زنگ

از جا پریدم...چادرم را سرم کردم و

به طرف حیاط پرواز کردم

آنقدری دلم برایش تنگ شده بود

که دیگر طاقت نداشتم...

دوماه دوری زمان کمی نبود...

دوماه دوری از کسی که همه ی زندگی ام بود...

در همین فکر ها بودم که بار دیگر صدای زنگ

در بلند شد...اما نه یک بار...نه دوبار...

بلکه چهار بار پشت سر هم...

اضطرابی که از قبل داشتم بیشتر شد

ولی به خودم دلداری دادم که حتما

شوخی ای در کار است:)

با همین فکر به سمت در رفتم و بازش کردم

که با دیدن دو مردی که رو به رویم ایستاده بودند

پاهایم سست شد و قلبم تیر کشید...

شاید...میدانستم چه چیزی در انتظارم هست:)

نمیدانم چقدر گذشت که با صدای یکی از مرد ها به خودم آمدم:

-خانم امیری؟

با صدایی که به شدت میلرزید جواب دادم:

-ب...بله...بفر...بفرمایید؟

-بنده رضا محمدی هستم...

یکی از دوستان همسرتون!

چشمام پر از اشک شد...

با هر کلمه ای که میگفتند بیشتر

به چیزی که توی ذهنم میگذشت

مطمئن میشدم...وقتی آن مردی که

فهمیده بودم اسمش رضا است

دید چیزی نمیگویم خودش ادامه داد:

-خب...راستش...نمیدونم چطوری باید بگم...

ولی...واقعیتش خانم امیری...اوم...

از این همه من من کردنش کلافه شدم

و با صدای تقریبا بلندی گفتم:

-چی شده آقای محمدی؟

بلایی سر امیرم اومده؟

زخمی شده؟

یا...

میترسیدم...میترسیدم از به زبون آوردن

فکری که در سرم می گذشت و بعد از اون

تایید شدن حرفم...ولی در آخربا صدای

آروم و پر از بغضی که داشت نفسم را میگرفت گفتم:

-یا...ش...شه...شهید شده؟

هیچ کدامشان چیزی نگفتند...ولی...

انگار که بغضشان ترکید...چون صدای

گریه هایشان رو می شنیدم...

سکوتی سنگین بینمان حاکم شده بود

و انگار هیچکدام قصد شکستنش را نداشتیم...

نه من...نه آنها...

جوابم را گرفته بودم...امیرعلی من

همه ی زندگیم شهید شده بود...

سرم گیج رفت...دنیا دور سرم چرخید...

دیگه نایی برای ایستادن نداشتم...

زیر لب با تمام توانی که برایم مانده بود گفتم:

-چرا رفتی امییییییییییییر؟

و ناگهان سیاهی مطلق بود که درونش فرو رفتم...

با جیغ بلند خودم از خواب پریدم...

تمام بدنم عرق کرده بود و میلرزیدم

اما...توی همان حال ناخودآگاه

نفس عمیقی کشیدم و از ته دلم

خداراشکر کردم که همش یه خواب بود

ولی همچنان باید انتظار میکشیدم

برای برگشت مردترین مرد زندگیم:))☆


نویسنده:آرام.نون(شهیده)?✨

۱۱
۱
آرام.نون♡شهیده♡
آرام.نون♡شهیده♡
(وَ الْقَلَمِ وَ ما یسْطُرُونَ:سوگند به «قلم» و آنچه را با قلم می نویسند!:))
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید