پر از استعداد بودی، پر از محبوبیت، پر از فرصت طلایی رشد و شکوفایی دنیایی و آخرتی از منظر ما. اما خدا حساب و کتابش با ما فرق دارد، او را که خیلی دوست داشته باشد، جانش را به هدیه می پذیرد. خودت را برای اصلاح دین امت، قربانی کردی. هم چون مقتدایت اباعبدالله ... خودت را، و همه ی داشته ها و فرصت هایت را. شاهرگ حیاتت را که زدند، بارها صحنه ای که زمین افتاده ای را دیدیم و خونی که بر زمین جاری بود... چه صحنه هایی برای ما تداعی بشود خوب است؟ داشتند ارزش ها را در مستی به تاراج می بردند، نتوانستی تاب بیاوری! سینه سپر کردی جلوی این شبیخون، علی اکبر گونه،وقتی به سینه ات کوبید، نفست تنگ شد، اما ترسیم لبخند رضایت او، که واجب فراموش شده را مطالبه کرده بود، نگذاشت حتی یک قدم عقب بروی.
برنتابیدند... دست قابیل شدند، رگ غیرت هابیلی ات را بریدند.
