دغدغه های علی بیشتر برای کارهای فرهنگی بود؛ یعنی قبل از این که حتی این اتفاق براش بیفته، همیشه در خانه صحبت این بود که دوست داره به بچه های کمتر از سن خودش کمک کنه و دوست داشت یه ساماندهی بخصوصی براشون بشه. یه موقع هایی تو خونه بهش می گفتم: علی انقدر به خودت سخت نگیر. حالا شما که نمی تونی کل دنیارو عوض کنی؛ بالاخره عوض کردن یکی دو تا از بچه ها هم خوبه، احتیاجی نیست شما پی جوی بچه های خاک سفید و مدارس و .... هم باشی. علی می گفت: مامان شما نمی دونی بچه ها چقدر مشکل دارن. واقعاً دوست داشت یه تبلیغات خیلی بزرگی برای این بچه ها بشه، یه فرهنگ سازی بزرگ، بزرگتر از آن چه ما داریم فکرش رو می کنیم. همیشه می گفت: من انقدر تلاش می کنم تا واقعاً بتونم این بچه ها رو کمک کنم. به هر طریقی ....
