یه روز به علی آقا گفتم برای کاری نذر کرده بودم،دعام مستجاب شده؛ قصد کردم یه هیئت برپا کنم و روضه اباعبدالله علیه السلام رو بخونیم و آخرش هم به بچه ها پیتزا بدم. گفت: واقعاً قصد انجامش رو داری؟ گفتم: آره. همون موقع تلفن همراهش رو برداشت و شروع کرد زنگ زدن به چند تا از بچه ها... جمعشون کرد دور هم. بعد به یکی گفت بشین روضه بخون... اون هم مونده بود... شروع کرد به خوندن... چند دقیقه ای دلهامون کربلایی شد و تمام. با لبخند و خیلی جدی گفت: خب حالا وقت مرحله دوم نذر شماست. اونم پیتزا دادن به اهل هیئت... به همین راحتی... اصلاً معتقد نبود که باید با تعداد خاصی با شرایط خاصی در مکان خاصی روضه و هیئت برپا کرد... هر جا دلش می رفت، بچه ها رو دور هم جمع می کرد و به یکی هم می گفت بخون. همیشه اولین نفری هم که اشکش جاری می شد خودش بود...
خاطره از حسین رزمی
