
چند وقت پیش، عکسی از یک ساحل در دهه 50 در فضای مجازی دستبهدست میشد. تصویری از مردم در حال استراحت کنار دریا…
چیزی که من را متعجب کرد یک نکته ساده و واضح:
این تصویر، مثل آینهای بود از گذشتهای نهچندان دور؛ گذشتهای که فقط چند دهه از ما فاصله دارد، اما سبک زندگیاش با امروز زمین تا آسمان فرق میکند.
انقلاب صنعتی، کمکم عضلات ما را از کار انداخت.
و حالا یک واقعیت تلختر:
انقلاب دیجیتال این ظرفیت را دارد که ذهنمان همین قدر آسیب پذیر و ضعیف کند
تمرکز پایین، حافظه کوتاه، و مصرف بیشازحد از اطلاعات فوری.
اینکه برای سادهترین تصمیمها، برای پیشپاافتادهترین پرسشها، به سراغ چتباتهای هوش مصنوعی میرویم، و حتی گاهی حاضر نیستیم چند دقیقه از مغزمان استفاده کنیم، میتواند یک هشدار جدی باشد.
اما مقصود این نیست که تغییرات و تحولات جدید خوب نیست بلکه قصد من این است که ما باید برای تغییرات آماده باشیم و همه جوانب آن را ببینیم .
من فکر میکنم به زودی کسب و کار ها و استارت آپ هایی که جای خالی موضوعات استدلالی و تفکری که ما در طول روز انجام میدادیم و اکنون دیگر نیازی به آن نیست راپر خواهد کرد.