تو زندگی ادم یه زمانهایی وجود داره که از همه کس و همه چیز بریدی دیگه هیچی برات مهم نیست.
حتی زمان ،
یه کم بعد دوست داری یکی برات یه کاری بکنه ، یه اتفاقی بیفته تا تو از این حال دربیای ،یه معجزه واسه چیزایی که فکر میکنی اگه بودند این حس بد رو نداشتی .
چند روز تو این حس می مونی بعد متوجه میشی که کسی نیست هیچ معجزه ای هم رخ نداده ، از اون شرایط خسته میشی دنبال راه حلی ، شاید پیدا نشه شاید هم خیلی طول بکشه .
تو این شرایط یادت باشه دنبال معجزه نباش تنها چیزی که تورو خوب میکنه برگشتن به خودته ،
فکر کن راجع به کارای خوبی که کردی ،فکر کن به این که میتونستی انجامش ندی فکر کن به این که یکی که نمی بینیش همیشه دستت رو گرفته ،فکر کن به این که اگه خوب نبودی این کارو واست نمیکرد .
شروع کن به نوشتن هدفت و چیزی که میتونه تورو به اون نزدیک کنه ، شاید خوردن یه فنجون قهوه هم بخشی از کار باشه ، شاید نیاز باشه بری کوهنوردی واسه رسیدن به هدفت حالا دیگه چیزایی که تورو آزار میدادند خیلی کم اهمیت شدن حتی کم اهمیت تر از چند تا دونه موی سرت که سر جاش نیست.
