در اتوبوس دیدمش.اول نشناختمش.چند ثانیه خیلی عمیق بهش خیره شدم، اما هنوز نمیتوانستم بفهمم این خودش هست یا نه.چهرهاش خیلی خسته بود.سنگینی باری را روی دوشهایش حس میکردم.نمیشود گفت غمگین بود.نه اصلا.اما انگار روزها در معدن سنگی دور افتاده تیشه زده است و الان دارد بر میگردد در حالی که میداند دوباره از فردا همان آش است و همان کاسه.این بهترین توصیف برای چهره آن لحظهاش بود.
درست است که لباسهایش همان بود، مثل همیشه با ذوق و مرتب، از همان تیپهایی که وقتی آدم میبیند انگار همه چیزش سر جای خودش است(از جای شالگردن و هدبند تا حتی فریم عینک روی چشمانش). اما دلم نمیخواست باورم کنم این *** **** ******* یا به قول بزرگترها آسْتَمید هستش.حتی نمیخواستم بروم با او سلاموعلیک کنم. رویم را برگرداندم، چشمهایم را بستم و همان تصویر از اسطوره را جلوی چشمانم آوردم.همان که الان دارد جلد کتاب طراحی میکند و فنجان دمنوش کنار دستش هست و هر از گاهی عینکش را بالا میزند و کمی از آن مینوشد.یا آنکه دارد کارت دعوت محرم را زیر و رو میکند و لبخند میزند و قند در دلمان آب میشود.یا آنکه دلمان قرص است که هرجا گره در کار بیوفتد به او خبر میدهیم تا یه کاری بکند هرچند که هیچ وقت کار به اینجا نمیرسد و اصلا نباید برسد.اصلا چه معنی میدهد که اسطوره را توی اون حال ببینی.اینقدر خسته،اینقدر سنگین...
بیشتر از این نمیتوانستم آنطوری ببینمش، اشک داشت حدقه را پر میکرد.هنوز به مقصد نرسیده بودم که قید اتوبوس را زدم و پیاده شدم تا مبادا مرا ببیند و فکر کند از سر بی ادبی نرفتم سلام کنم.
صاف جلوی بازار پیاده شدم. گفتم بروم چرخی بزنم و همه چیز را فراموش کنم. تصنیف خداوندان اسرار را پلی کردم.اصلا چه معنی میدهد، مثلا مردی در یونان روزی از خواب بیدار شود و ببیند که زئوس دارد زخمهایی که تنش از جنگ برداشتهاست را مداوا میکند.
بوی زردچوبه و ادویه دکانهای عطاری حقیقتا مست کنندهاست.انگار به نوعی تداعی کنندهی حس سنت و گذشته دور را برای آدم تداعی میکند. مثلا مرا میبرد به فاطمیه ۹۴ که آمده بود و برایمان از هنر میگفت.من که صدایی نمیشنیدم و فقط داشتم نگاه میکردم. شاید مسحور شده بودم و شاید هم از خستگی بود که هیچ چیز نمیفهمیدم ولی شیرین بود.
تزیینات بعضی حجی اصفهانیهای توی بازار آدم را به وجد میآورد.از کشکول و علم و کتل تا رادیوهای قدیمی و عکس آقا تختی. یا مثلا بزنی شبکه ۳ ببینی دارد مسابقه آقاتختی را نشان میدهد که از حریفش ضربه فنی میشود.شما باشی لعنت نثار صداوسیما نمیکردی؟(البته من نمیداستم باید لعنت نثار چه کسی میکردم؟) اصلا باورت میشود این اقا تختی است؟
من هم باور نکردم.شما هم باور نکنید.اسطورهها که نباید دستخورده شوند.اگر هم روزی اسطورهی کسی بودید نگذارید باور کند.اصلا سعی کنید همیشه برایش دستنیافتنی باشید.مواجه با واقعیت شما همیشه هم خوب نیست.لااقل برای کسی که در انتهای مسیر زندگی خود تصویری(هرچند مبهم ولی اسطورهای) از شما را میبیند.
برگشتم توی ایستگاه، سوار اتوبوس شدم و نشستم. انگار اصلا پیاده نشده بودم.دوباره همان اتوبوس.اینجا که من نشستهام همانجایی است که در اتوبوس قبلی آستمید نشسته بود.
پ.ن : به گواهی تلگرام این متن در تاریخ ۳ بهمن ماه ۱۳۹۶ نوشته شده و برای م.م ارسال شده است.