
در جستجوی جایی بهتر و مملو از آدمهای شاید
عمیقتر به ویرگول رسیدم، اینجا اما با اولین سرچ
تا بندندان ناامید شدم، کسی چیزی نوشته بود با عنوانی که مرا ساده فریب داد و دو خط از نوشته را بیشتر نخوانده بودم که اشتیاقم از کشف مکان و آدمهایی کمی عمیقتر از دست رفت.
دارم خیلی خیلی کند اما همیشگی به تنهایی خودخواستهای خو میکنم، اما حسرت جامعهام
جایی که کیارستمی داشت، بیضایی داشت، دورتر مصدق داشت، دورتر امیرکبیر داشت بر دلم تا ابد
میماند، ما پاک باختهایم، بیهمهچیز شدگان این برهه تاریخ همهی ما ایرانیانیم و این وضعیت
سکوت میطلبد.
همهی ایران برای همهی ناصران معاصر