بابام : آخه بچه مشکلت چیه که میخوای کار رو کنار بذاری، الان زمان این قرتی بازی ها نیست بچسب به کارت و تحمل کن.
فضای ذهن و زندگی ما درگیر تصمیم سختی برای قدم های آینده است. معادلات اقتصادی پیچیده و سرگردان مملکت ما، در کنار منابع محدود و شاید کم تجربگی ما در کار مستقل، باعث ایجاد ترس برای تصمیم گیری میشه.
هنوز اثرات مهاجرت ما کم رنگ نشده که رنگی دیگر به رنگ های صفحات زندگی ما اضافه شد. صبح با هجمه ای از افکار بیدار می شویم، طول روز، در حال جنگ برای انتخاب بهترین راهکار هستیم و شب شاید کمی آرام بگیریم.
حالا می فهمم استقلال خواهی و استقلال طلبی یعنی چه و چرا سیاسیون بزرگ ما اصرار بر این استقلال و آزادی داشته اند. حس اینکه میتوانی هر روز را بیاموزی و بزرگ شوی همچون لحظات این شروع نابهنگام، دغدغه های مالی، مسائل تامین و لجستیک، بازاریابی، حقوقی، تولید و مواد اولیه، زمان بندی و کنترل پروژه، همه را به عمیق ترین وجه حس خواهیم کرد.
سنگ بزرگ علامت نزدنه (و واقعا هست)
وقتی در مورد کار فکر می کردیم خیلی کوچک و جمع و جور تصویرسازی کردیم اما از آنجا که ذهن تمامیت خواه ما بدنبال حرکتی بزرگ بود، رفته رفته زمین بازی خود را بزرگ تر ترسیم کردیم. هرچه زمین بزرگتر می شد با توجه به ابعاد آن تصور کنترل آن با دانش و ابزار فعلی ما غیر ممکن تر می نمود. لذا تصمیم داریم باز هم برگردیم به زمانی که فکری کوچک داشتیم و در ابعاد بسیار کوچک شروع کنیم.
اما چه شد که به ابعاد کوچک برگشتیم. چرا که به سخت شدن کنترل آن زمانی که کار بزرگ می شود فکر کردیم و تصمیم گرفتیم گره ها و چالش ها را یکی یکی باز و حل کنیم. گذشتن از کنار باقالی فروشی که کارش رو در ابعاد خیلی کوچیک داره مدیریت می کنه این حس رو برای من پررنگتر کرد که ما هم میتونیم با تصمیم ها و فعالیت های کوچیک تر کسب و کارمون رو شروع کنیم.
