این روزها شبیه به حرمت از دست رفته ام
امیدی برای بودنم نیست
تنها کلماتی که پس از چند ماه نگاشته ام، همینها هستند!
نمیدانم، حقیقتش این است که در میان انبوه مشکلات
هر اندازه میکاوم، مسیری برای رهایی ام نیست
میخواهم ستارهای باشم که بدرخشد، که کسی آرزویی را به دیدنم گره بزند، که چشمکی از من امیدی را زنده کند...
اما این ابرها، پردهی نبودن اند...
دستم به جایی بند نیست، خودم هم!
