تمام داشتهایم شبیه به سکوهای پیش از ابتدا هستند، نه فرصت آغاز هست و نه دستی به طناب آزادی میرسد. اطرافم را از مشتی شعار پر کردهام و هرگاه فراموش میکنم، یک شعار تزریق میکنم. یک طبل توخالی برای خوابهای زمستانی...