تنهایی

این من هستم.
کِز کرده در خلوتم.
وقتی که چشم گشودم و پا به هستی گذاشتم مُهر تنهایی روی پیشانی‌ام خورد.
پدر و مادرم معتقد بودند از همان ابتدای حیاتم باید خودم گلیمم را از آب بیرون بکشم، پس با خیالی آسوده در بیمارستان رهایم کردند.
هیچ‌وقت یار و همدمی نداشتم.
نم‌نمک بزرگ شدم، قد کشیدم همزمان با من مشکلاتم هم بزرگ و تنومند می‌شدند.
زره فولادی‌ام را به تن کردم، روی پاهایم ایستادم و با موانعی که سر راهم قد علم می‌کردند تا من را تسلیم کنند مقاومت کردم.
من هم‌چون درخت محکم و استوار در زمین ریشه کردم. بارها شاخه‌هایم را شکستند اما من خودم را تیمار کردم و مصمم‌تر به جنگ با بی‌مهری آدم‌ها رفتم.
تو پرنده‌ای بودی که روی شاخه‌ام لانه کردی تا مرا از خلوتم بیرون بکشی.
صدای بال‌زدنت در گوشم می‌پیچید و دلم را آرام می‌کرد که تو هستی.
سکوت می‌کردم تا صدای تو را بشنوم.
مُهر عُزلت بر پیشانی‌ام زدند اما تو آن‌قدر صبوری کردی تا لب به سخن باز کردم.
تارهایی که از تنهایی به دور خود تنیده بودم پاره کردم و پروانه شدم تا به دور تو بچرخم.
هم‌اینک در حال سرودن شعری هستم که به زودی شُهره جهانیان خواهد شد.
من به پیش می‌روم. من از این تهدید سخت، فرصت می‌سازم.
کسی نمی‌داند در تمام این سفر چه به من گذشته است پس قفل زبانم را می‌شکنم.
باران، آرامش بخش وجودم
صدای پرندگان، نوازشگر گوش‌هایم
درخت، نماد ایستادگی‌ام
در همه حال، خوب و بد، زمان می‌گذرد
دلم تکه تکه است از بی‌وفایی‌ها هم‌چون زمین
آسمان در همه جا آبی خواهد ماند.

پ.ن: این نوشته، تمرین رونویسی از دفتر شعر «آوا در کاواک» نگارش بهمن فرسی است.

« گام»

برهنه زاده‌ام
برهنه‌ زیسته‌ام
برهنه‌ام.
من درختم
تو پرنده‌ای.
فرود و پرواز پرنده
و خاموشی درخت
رؤیتِ آسان
و روایتِ دشواری‌ست.
فرود آی!
بسُرآی!
برخیز!
بگریز!
چیستان درخت را
پرنده نخواهد گشود.
پردۀ مهر را اکنون
در گام هجران
باید نواخت.
نقش دوران را
بدینگونه باید پرداخت:
باران سیاه
پرنده بی‌راه
درخت بی‌راه
زمان پرسان
دل جویان
زمین چاک چاک
آسمان کاواک