
مدتی است تمرین "وبلاگ نویسی روزانه" را انجام میدهم. وقتی شروع به نوشتن می کنم ابتدا سرد می شوم. در چند خط اول بیش تر از "لحظه ی آغاز نوشتن" دلسرد و غمگینم، تمایل دارم "نوشتن" را رها کنم اما پاداش ادامه دادن "گرم شدن و نوشتن" است.
وقتی تازه با این تمرین آشنا شده بودم از خودم میپرسیدم: مگر میشود ؟ هر روز چه چیزی را بنویسم؟ اما با "تجربه کردن" شد و هر روز پستی می نویسم که خودم را غافلگیر می کند.

انگار نوشتن بین تجربه ها، احساسات و ایده ها پیوندی برقرار می کند و آنچه حاصل می شود موجود جدیدی از پیوند اینهاست. انگار کمیت های گسسته با نوشتن به کمیت های پیوسته تبدیل می شوند.

چند روز پیش 3 ایده در ارز 20 دقیقه به ذهنم رسید و فقط عنوانشان را یادداشت کردم و گفتم در زمان مناسب درباره شان مینویسم. نوشتن بعد از چند ساعت راجع به یکی از ایده هایم سخت ترین و نچسب ترین نوشته ی من بود که اصلا دوستش نداشتم و انتشار هم ندادم.
چون حس نداشت و با فشار ذهنی نوشته شده بود نه با تراوش ذهنی
آنطور که من تجربه کردم بلافاصله بعد از ایده لازمست آنرا بنویسم تا روان باشد و ایده به سادگی تبدیل به کلمه شود.
در این هنگام ذهن من احساسم را تبدیل به کلمات می کند و سعی دارد آنرا با "زبان" انتقال دهد اما وقتی احساسم در زمان تغییر می کند این فرآیند نمی تواند به این شکل، اتفاق بیفتد.
در حالت دوم ذهن من تلاش می کند با پیدا کردن کلمات، احساسم را دوباره بازآفرینی کند که من در انجام اینگونه نوشتن، چندان موفق نبوده ام.
چه تعداد "احساس و ایده" در سالهای عمرم آمده اند اما با نوشتن پردازش نشده اند و رفته اند؟
شما چطور فکر می کنید؟
با سپاس
شادی صفوی