
من: مامان میترسم.
مامان: ترس ندارد که.
کودک: مامان ناراحتم.
مامان: الکی ناراحتی، بیا درستش کردم.
وقتی کودک بودم احساساتم سرکوب میشد.
فکر میکردم، احساسات بد هستند.
نقطهی ضعف انسان است.
آنکه هیچ احساسی ندارد، برنده است.
در خیال من درونگراها برنده بودند.
جالب آنکه دوستانم بیشتر درونگرا بودند.
بنابراین من بخاطر هیجانیبودنم، احساس شکست داشتم.
۲۰ ساله شدم. هنوز با آموزگار حسابانم ارتباط داشتم.
به من میگفتند: هر روز تجربهی احساسیت را بنویس.
چی؟
تجربه احساسی دیگر چیست؟
احساس یعنی چی؟
یعنی چی بنویسم؟
حتی تفکیک ۴ احساس اصلی را هم نمیدانستم.
شادی، غم، ترس، خشم
وقتی پسرم ۴ ساله بود و کلاس مهارتهای زندگی میرفت.
آموختم میبایست احساسش را در لحظه بپذیرم.
وقتی میگوید: میترسم.
بگویم: میدانم میترسی پسرم. من در کنارت هستم.
امروز فکر میکردم: ما نسل خودآموزی هستیم.
والدینمان احساسات ما را نپذیرفتند.
و کودکانمان انتظار دارند، احساساتشان را بپذیریم.
البته پاراگراف بالا علمی نیست.
بهتر است بگویم: من نیاز به آموزش دارم.
زیرا والدینم احساساتم را نپذیرفتند.
و کودکم نیاز دارد، احساساتش را بپذیرم.
راهحل من برای این مسئله پذیرش احساسات خود است.
چگونه آنچه را ندارم، به دیگری ببخشم؟
من نیاز دارم ابتدا احساسات خودم را بپذیرم.
به خودم اجازه دهم هر احساسی داشته باشم.
برای واکاوی احساساتم از نوشتن کمک میگیرم.
امروز چه چالشی داشتم؟
در چالش امروزم چه احساسی داشتم؟
احساس گاه تنها میآید و گاه با فکوفامیلش.
فکر میکنم احساسات منفی باهم فکوفامیلند.
امروز در وبینار اهلنوشتن احساسنگاری داشتیم.
اول غم آمد، سپس ترس و بعد خشم.
تشخیص احساسات گاهی سخت میشود.
گاه احساسی درهمتنیده با یک فکر است.
شاید واکاوی فکری به آنالیز احساسی هم کمک کند.
من به خودم میگویم:
میدانم غمگینی.
میدانم میترسی.
میدانم خشمگینی.
من در کنارت هستم.
تنهاییت نمیگذارم.
اشکالی ندارد که همیشه شاد نباشی.
چون آدم هستی.
الف.
دال.
میم.
شاید خودم به من اعتماد کند و احساسش را بگوید.
وقتی احساسش را بگوید، حالتش تغییر میکند.
شما چطور فکر میکنید؟
با سپاس
شادی صفوی