صد من

چقدر خودم را می‌شناسم؟

چقدر برای خودم وقت می‌گذارم؟

آیا با خودم تعامل مثبت دارم؟

چقدر به خودم گوش می‌دهم؟

چقدر خودم را می‌پذیرم؟

چقدر خودم را تحلیل می‌کنم؟

امروز نشستم و تمرین صد جمله که با من آغاز می‌شود را نوشتم.

این تمرین از شاهین کلانتری گرامی، در رادیو نویسندگی شنیدم.

از یک تا صد شماره بصورت ستونی روی برگه‌ام نوشتم و با صدمن صدجمله را آغاز کردم.

خودم را می‌کاویدم.

بی‌وقفه می‌نوشتم.

بدون ترس و نگرانی.

آنقدر زندگی کرده‌ام که از خودم نترسم.

دوست دارم با خودم مواجه‌شوم.

۱. من دوست‌دارم خودم را دوست‌داشته‌باشم.

۲.من گاهی با خودم خشن می‌شوم.

۳.من از «باید برنده‌ داشتن» خسته‌شدم.

۴.من کودکان را دوست‌دارم.

۵.من نیازدارم «مکث‌کردن» را یادبگیرم.

...

۱۰۰.من خودم را سرزنش می‌کنم.

درباره‌ی احساسم، افکارم، رفتارم، نیازهایم و... می‌نویسم اما اشتباه نشود

من مجموعه‌ای از این‌ها، نیستم.

ماهیت من ورای این‌ها، است.

شاید من آن کسی هستم که مشاهده می‌کند.

من فکر می‌کنم اگر بتوانم خودم را در جایگاه مشاهده‌گری قرار دهم می‌توانم راحت‌تر خودم را ببینم زیرا مقاومت ذهنی برای برچسب‌خوردن توسط خودم کم می‌شود.

شما چه کسی هستید؟

با سپاس

شادی صفوی