
همه چیز از بافتن یک لیف شروع شد.
شیئی بیاهمیت که شاید هرگز به چشم نیاید.
همسرم از من خواستند، آن را ببافم.
اولش بهانه آوردم که وقت ندارم و مشغول کودکیاری هستم اما بعد قبول کردم.
چون دخترم آنوقت کوچک بود بنابراین بیشتر وقت من برای نگهداری از او و آشپزی میگذشت.
هر روز، وقت کمی را برای قلاببافی صرف میکردم.
لذت بافتنیکردن را بعد از سالها، دوباره تجربه میکردم.

یادم آمد زمانی دوستداشتم بافت سبدهای تریکو را یاد بگیرم.
شروع به سرچ و دانلود فیلمهایش کردم.
از مادرم قلاب بافی را یاد گرفته بودم بنابراین به سرعت، سبدبافی را هم آموختم.
دوران کرونا بود. با دو کودک در خانه همراه با استرس و دوری از خانوادهی اولیهام، روزگار سختی را میگذرانند.
خیلی نیاز داشتم برای خودم وقت بگذارم.
بنابراین ساعتی را در شب، برای بافت سبد های تریکو اختصاص میدادم.
این آغاز تولیدکنندگی من بود.
لذت آفریدن چیزی با دستانم را تجربه میکردم.

بعد از آن ساخت لوسترهای کوچک، چراغ خواب و ماکت را با چوببستنی امتحان کردم.
کمکم علاقمند شدم اگر چیزی خراب شد، شاید بتوانم تعمیرش کنم.
بجای آنکه دورش بیندازیم و به سرعت جایگزینش کنم.
وقتی فکر میکنی،
چیزی را انتخاب میکنی،
برایش وقت میگذاری
و آنرا میسازی؛
دیگر آدم قبل از آن نیستی.
ساختن حسی دارد که از وقتی آن را تجربه کردم، مدام تمایل به تکرارش دارم.
من فکر میکنم پل میان مصرفکنندهبودن و تولیدکنندهبودن، یادگیرندهبودن است.
یادگیرندگی دیدگاه متفاوتی به زندگیست.
بنظرم وقتی یادگیرنده باشی میتوانی تولیدکننده باشی.
همه چیز را از پنجرهی یادگیری میبینی و از هر پیشامد برای پروژهی شخصی خودت استفاده میکنی.
شاید موضوعات بیربط در کنار هم شگفتی خلق کنند.
از مسالههایم میتوانم چه چیز یاد بگیرم؟
چطور آنها را حل کنم؟
من نیاز دارم چه چیز یاد بگیرم؟
من میخواهم چه چیز تولید کنم؟
من میخواهم چه نقشی داشته باشم تولیدکننده یا مصرف کننده؟
با سپاس
شادی صفوی