

از کودکی بیشتر در معرض تلقین بودم تا تجربه.
مادرم در جمع با صدای بلند، کلماتم را تصحیح میکرد.
فرصت شنیدن، سخن گفتن و یادگیری نداشتم.
سرعت بالا بالای هرم ارزشی تربیت من، بود.
هر اشتباهی یا نباید صورت میگرفت و یا میبایست به سرعت تصحیح میشد.
انگار نه انگار که رخ داده.
هنوز هم بعد از سالیان در موقعیت اشتباهکردن احساس ضعف میکنم.
یا مثلن: به من القا میکردند راه حل مسأله این است.
درنگی برای سروکلهزدن با مسئله، امتحان چند راهحل اشتباه و درنهایت پیداکردن راهحل درست، نداشتم.
مثال دیگر آنکه در رسانه به من القا میشد: به پدر، مادر و بزرگترها احترام بگذارم.
بدون تجربهی احترام انتظار داشتند آنرا درک کنم و بهکمال انجام دهم.
القا در خانه، مدرسه و رسانه
استاد فیزیکم در دانشگاه میگفت: روش القا ما را میکشد.
اکنون بعد از 15 سال میاندیشم چرا؟
ندادن فرصت فکرکردن برای مواجهشدن با موضوع
عدم آموزش چگونه فکرکردن
نداشتن ابزار برای تجربههای متفاوت
ماندگاری بیاساس در سنین پایین
عادیسازی موضوعات بخاطر پاسخ دادن سریع و از بینبردن سوال مهم چرایی
پایین آمدن توانایی تحمل ابهام و عجله برای نتیجهگیری
لذتنبردن از فکرکردن و کشف موضوعات تازه
ندادن فرصت اشتباهکردن و بعد آموختن
کشتن تفکرانتقادی
جلوگیری از پرورش خلاقیت
آسان جلوه دادن کارها و ایجاد حس ناتوانی در فرد
کاهش اعتماد بنفس
عدم شکلگیری ارتباط برای حل مسأله
کاهش توانایی حل مسئله
عدم تقویت هوش بواسطه ی کاهش دادهها به مغز
عدم پذیرش تفاوتهای فردی
شما برای آموزش به نسل بعد، کدامیک را انتخاب میکنید؟
تلقین یا تجربه؟
با سپاس
شادی صفوی