
24 ساله اما مانند 14 سالهها بودم.
هم از لحاظ قد، هم از لحاظ چهره و هم از لحاظ مهارت.
یک روز مشاورم در جلسهی زوجدرمانی به همسرم گفت:
شادی هیچی بلد نیست. فقط صبح به صبح کیفش انداخته روی کولش، رفته مدرسه.
راست هم میگفت.

ترم آخر دانشگاه، یهویی به فکر ازدواج افتادم.
یهویی بود اما چشمبسته نبود.
با چشمانی کاملن باز و البته خوشاقبالی.
استاد فیزیکم، استاد فلسفهام و مشاورم همگی میدانستند، خواستگاری با این مشخصات دارم.
سوالاتم را در دفتری مینوشتم.
با اساتید و مشاورم صحبت میکردم.
ویسهایمان را گوشمیدادم.
راجع به موضوعات مبهم سوال میپرسیدم.
سوالها از بین نمیرفتند بلکه از جلسهای به جلسهی دیگر منتقل میشدند.
این چرخه ادامه داشت تا به نتیجه رسیدم.
من که تا دیروز در ستارگان هفت آسمان، نسبیت عام و فیزیک سیرمیکردم.
امروز به زمین آمدم و میبایست نیمی از سال را بهتنهایی زندگی میکردم.
آن زمان شغل همسرم بصورت اقماری بود.
نیمی از ماه را در مناطق گرمسیری، بدور از اجتماع و در کنار دکلهای نفتی سپری میکردند و تنها نیمی از ماه را در کنارهم بودیم.

آن دختر تیتیشمامانی در نیمهی تاریک ماه، لازم بود:
خودش زبالهها را دم در ببرد.
شبهنگام حتمن در را قفل کند و تنها بخوابد.
از همه بدتر آنکه باید سوسکها را خودش بکشد.
برای من، دوران سخت و سازندهای بود.
صبح تنها از خواب بلند میشدم.
تنها صبحانه درستمیکردم و میخوردم.
اگر کلاس داشتم به دانشگاه میرفتم.
ظهرهنگام برمیگشتم و چیزی بعنوان ناهار میخوردم.
بعد از استراحت، ورزش میکردم.
کمی فیلم میدیدم.
تنها شام درست میکردم و تنها میخوردم.
حتمن کتاب میخواندم.
در خانه را قفل میکردم و تنها میخوابیدم.
من فکر میکنم: زمانیکه انسان تنها زندگی کند، قدر زندگی مشترک را میداند.
نه آنزمان که از خانهی والدین با پرواز ویآیپی به خانهی همسر میرود.
استقلال از لحاظ فکری، عاطفی، مالی به شناخت انسان از خودش کمک میکند.
آیا میتوانم با خودم زندگی کنم؟
آیا میتوانم با کسی که دوستش دارم، زندگیکنم؟
بنظرم ارتباط با خود زیربنای هر رابطهای است.
ارتباط با دوست، همسر، والدین، خواهر، برادر، کودک، فامیل، همکار، همسایه، هموطن
شما چطور فکر میکنید؟
با سپاس
شادی صفوی