
اگر بخواهم تولیدکننده باشم؛ لازمست چه چیزی یادبگیرم؟
من فکر میکنم: پل میان مصرفکنندگی و تولید کنندگی، یادگیرندگی است.
تولیدکننده بودن با آفرینندهبودن در ارتباط است همچنین مصرف کنندهبودن با نابودکنندهبودن در ارتباط است.
آفرینش یک نگرش است نه ایجاد یک شئ.
وقتی تولیدکننده هستم یعنی روی فرکانس آفرینندگی تنظیم شدهام؛ نه نابودکنندگی.
من فکر میکنم: آنچه را که نیاز دارم امروز بیاموزم؛ از چالش امروزم یافتمیشود.
چالش امروز من چیست؟
چه موضوعی دائم در سرم میچرخد؟
برای چه موضوعی احساساتم فوران میکند و درگیر میشوم؟

امروز هم با پسرم چالش داشتم مثل هر روز.
کتاب به بچهها گفتن، از بچهها شنیدن را میخوانم.
میدانم لازم است ابتدا به حرفهای پسرم بادقت گوشدهم اما ن م ی ت و ا ن م.
با نوشتن فهمیدم:
حرکات بدنی من یکی از موانع گوشدادنم است.
حرکتهای سریع بدنم اجازهنمیدهد، مکث کنم و به حرفهایش گوشدهم.
مانع دیگر شتابزدگی من است.
میخواهم فورن موضوع را حل و فصل کنم به سرعت هر چه تمامتر.
مثل زمانیکه یک کوسه وارد آکواریومی آرام شدهباشد.
باید برای مراقبت از ماهیهایم فورا کوسه را بیرون بیندازیم.
اما این تصورات ذهنی چقدر با واقعیت همخوانی دارد؟
عجله برای آرامسازی
عجله برای حلموضوع
عجله برای واردعملشدن
اجازه نمیدهد درنگی برای شناخت، خلاقیت و حل مساله داشتهباشم.
پایینبودن توانایی تحمل ابهام هم یکی دیگر از موانع گوشدادنم است.
از ابهام میترسم.
طوری از آن میگریزم که انگار نبودنش را به همه چیزهای بد ترجیح میدهم.
اما آیا ابهام همیشه خطرناک است؟
ابهام حالتی نامشخص است.
همیشه بین حالتهای مشخص، حالتی نامشخص وجود دارد.
پس همیشه ابهام هست.
چگونه میتوانم وجودش را بپذیرم؟
نفس عمیقی میکشم.
موضوعات زیادی هست که باید یادبگیرم تا در فرکانس آفرینندگی باشم.
شما چطور فکر میکنید؟
با سپاس
شادی صفوی