پشیمانی یک احساس بسیار قوی است که اکثر مردم آن را احساس کرده اند، علیرغم تمام توصیه های روانشناسان و مشاوران خانواده مبنی بر اینکه پشیمانی احمقانه است و باید از آن اجتناب کرد. وقتی از شما پرسیده شد: «چقدر به زندگی خود نگاه می کنید و آرزو می کنید که ای کاش کارها را به گونه ای متفاوت انجام می دادید؟» تنها یک درصد از پاسخ دهندگان گفتند هرگز؛ در واقع، 82 درصد از پاسخ دهندگان گفتند این سؤالی است که حداقل گهگاه به آن فکر می کنند. نیمی از کسانی که مکرراً یا همیشه می گویند).
پشیمانی و ناامیدی هر دو زمانی به وجود می آیند که نتیجه آن چیزی نباشد که می خواستید، روی آن حساب می کردید یا فکر می کردید اتفاق بیفتد. اما، با ناامیدی، اغلب معتقدید که نتیجه خارج از کنترل شما بوده است. با تأسف اینطور نیست - شما معتقدید که نتیجه ناشی از تصمیمات یا اقدامات شما بوده است. به عبارت دیگر تقصیر شماست.
در تلاش برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تفاوت های ظریف پشیمانی، نویسنده دانیل پینک و تیمش نزدیک به 4500 آمریکایی را مورد بررسی قرار دادند تا نگرش آنها را در مورد آن جمع آوری کنند. در همان زمان، آنها همچنین یک وب سایت برای جمع آوری پشیمانی از سراسر جهان راه اندازی کردند. تا به امروز، پینک و تیمش بیش از 16000 پشیمانی از مردم 105 کشور جمع آوری کرده اند. پروژه پشیمانی آمریکا، در ارتباط با نظرسنجی جهانی پشیمانی، بزرگترین مجموعه دادههایی را تشکیل میدهد که تا به حال درباره چیزهایی که انسانها پشیمان هستند، جمعآوری شده است.
یکی از جالبترین یافتههای او این است که ساختار عمیقی برای پشیمانی وجود دارد - چهار دسته که میتوان پشیمانی را در آنها جای داد (پینک میگوید با یک درس کلیدی، هر مقوله برای آموزش است):
این پشیمانیها نشاندهنده ناکامی در مسئولیتپذیری، وظیفهشناسی یا محتاط بودن است، و شما را به این فکر میاندازد که «اگر کار را انجام میدادم». بسیاری از پشیمانی های مالی و سلامتی در این دسته قرار می گیرند.
درس: از قبل فکر کنید. کار را انجام دهید. الان شروع کن.
با گذشت زمان، انسانها به احتمال زیاد از بیعملی پشیمان میشوند – از شانسهایی که استفاده نکردهاند. این فرصتها برای شروع یک کسبوکار، تعقیب یک عشق واقعی، یا چیزی کمتر بزرگ، مانند یادگیری یک زبان جدید یا نحوه نواختن یک ساز. آنها شما را به این فکر رها می کنند که "فقط اگر از این فرصت استفاده می کردم." در نظرسنجی پینک، پشیمانی های بی عملی دو به یک از پشیمانی های عملی بیشتر بود.
درس: از او بخواهید بیرون بیاید. سفر کنید. کسب و کار را شروع کنید. از طرف خود یا شخص دیگری صحبت کنید.
این دسته نمایانگر آن مواقعی است که شما حق انتخاب داشتید و راه کم را در پیش گرفتید. این پشیمانیها کوچکترین دسته از چهار دسته را تشکیل میدهند که تنها حدود 10 درصد از کل پشیمانیهای پینک و تیمش را تشکیل میدهند. آنها دریافتند که در حالی که از نظر تعداد کوچکترین هستند، از نظر تنوع بیشترین و اغلب از نظر فردی دردناک ترین هستند. آنها شما را با تعجب رها می کنند، "اگر کار درست را انجام می دادم." بنابراین مشاوره ازدواج بر این موضوع بسیار تاکید دارند
درس: هنگامی که شک دارید، از جاده بلند استفاده کنید.
این پشیمانیها زمانی اتفاق میافتد که از افرادی که برای شما مهم هستند و به ایجاد احساس کامل بودن شما کمک میکنند غفلت کنید. این پشیمانیها بزرگترین دسته را تشکیل میدهند - انسانها نسبت به روابط شکسته یا محقق نشده پشیمانی زیادی دارند. این حسرتها به نظر میرسد، "اگر فقط دستم را دراز کرده بودم."
این پشیمانیها میتوانند «در باز» باشند - شما هنوز هم میتوانید کاری در مورد آن انجام دهید - یا «در بسته» که در آن شرایط تغییر غیرممکن است. آنچه اغلب تلاشهای تعمیر را خنثی میکند، تفکر ناقص خودتان است - شما به شدت احساس ناخوشایندی یا ناراحتی گیرنده را دستکم میگیرید، در حالی که احتمال واکنش مثبت آنها را دست کم میگیرید.
به عنوان مثال، یک سرباز ارتش ایالات متحده با تیم ما در میان گذاشت که مرگ مادرش شکافی در خانواده ایجاد کرده است به طوری که او سال ها با خواهرش صحبت نکرده است. در روز تعطیل ما، او با قطار از فیلادلفیا به نیویورک سیتی رفت و بدون اطلاع قبلی در آپارتمان خواهرش حاضر شد. او در خانه بود، در را باز کرد و اشک (شاد) سرازیر شد.
درس: اگر پشیمانی درهای بسته است، دفعه بعد بهتر عمل کنید. اگر پشیمانی در باز است، همین الان کاری انجام دهید.
در تلاش برای کشف بیشتر در مورد پشیمانی مردم، از یک گروه کوچک سؤالات زیر را پرسیدم: از بین دو گزینه زیر، کدام را باور دارید؟
· پشیمانم و چیزهای زیادی به من یاد دادند
· پشیمان نیست اشتباهاتم مرا به این نقطه از زندگی رساند.
شصت و هشت پاسخ در 24 ساعت جمع آوری شد و نتایج به شرح زیر بود:
· 42 نفر به B پاسخ دادند (62 درصد)
· 26 نفر به A (38 درصد) پاسخ دادند.
این یک سوال ساده منجر به گفتگوهای قدرتمندی در مورد شرم ، فرصت های از دست رفته، تکامل فلسفه پشیمانی شخصی و به طور کلی پشیمانی شد.
اخلاق "بدون پشیمانی" بسیار قوی است، اما همانطور که پینک اشاره می کند، خطرناک است. در بزرگسالان، فقدان واقعی پشیمانی می تواند نشانه ای از یک بیماری جدی از جمله طیف وسیعی از بیماری های روانی و عصبی باشد. پشیمانی در واقع نشانگر یک ذهن سالم و بالغ است.