من نمی دانم این نیازِ " مرا در خودت شریک کن" دقیقا از کجا آمده؟
آدم ها مجموعه ای از دغدغه های ریز و درشت اند که خودشان برای خودشان بس اند! اینکه دلت برای "دلواپس کسی دیگر شدن" تنگ بشود, وقتی خودت دریایی از نگرانی هستی, اگر خودآزاری نیست پس چیست؟
همه این حرف ها را گفتیم... اما...
آغوشمان باز است برای همانی که دوست داریم باشد, بیاید, ساعت ها از دغدغه هایش حرف بزند و ما گوش کنیم... که غصه بخوریم و غرق لذت شویم!
لذت؟
همان که این تو هستی که این حرفها را می شنوی, اینکه درِ قلب کسی برای تو گشوده شود, آغوش زخم خورده او و حرف های مگویش تنها برای تو باشد, همان لذت عجیب و خواستنی ای است که آدم در تنهایی دلش برایش تنگ می شود!
آدم ها عجیب اند... نه؟
آدم ها دردهای کسی که دوستش دارند را زندگی می کنند, دلشوره هایش را نفس می کشند و برای یک لبخندش چه ها که نمی کنند!
از عجایب دنیا همین است که اگر همین حرف های کوچک و گذرا را نشنوی, روحت آهسته آهسته از انسجامِ دلبستگی رخت می بندد و ... خداحافظ!
