قهوه‌جوش رو از توی قفسه برداشتم و شروع کردم به درست کردن قهوه. «مش کبری خانوم» هم کنارم با حالت خمیده وایستاده بود و منتظر بود براش قهوه درست کنم. (شاید به اسمش نیاد ولی قهوه‌خور قهاریه)
همینجور که من و نگاه می‌کرد گفت: « بخدا اگه چار سال پیش بهت می‌گفتن تو این سال‌ها قراره چقدر بلا سر خودت و خانوادت و همه مردم جامعت بیاد، بعید می‌دونستم می‌تونستی طاقت بیاری.»
همونطور که قهوه رو توی شیر ولرم هم می‌زدم لبخند زدم.
بازهم ادامه داد:«تو بیست و چار سالگیت، همون موقع که هی دل دل کردی مهاجرت کنی یا نه، اگه رفته بودی الان به یورو می‌دونی چقدر حقوقت بود؟ موندی چی بشه؟»
سرش هم به حالت تاسف تکون داد. لبخندم پر رنگ‌تر شد.
خسته نشد و ادامه داد:«حسرت چه چیزایی به دلت مونده. آدم خندش می‌گیره ساده‌ترین چیزا برات اینجوری حسرت شده. چی فکر میکردی چی شد...»
بعد گفت:«تو اصلا هرچقدر هم تلاش کنی حالت خوب بشه، نمیشه! مگه میشه تو وضعیتی که هر روز تن آدم می‌لرزه، حال خوشی وجود داشته باشه؟»
هی گفت و گفت. هی لبخند زدم قهوه رو هم زدم و گذاشتم که بگه، بگذره، تو دلش نمونه.
قهوه که حاضر شد سر برگردوندم و دیدم «مش کبری خانوم» رو مبل راحتی بغل آشپزخونه خوابش برده....
.
.
همه ما تو وجودمون «مش کبری خانوم» داریم که همینطور حرف‌های تلخ و نا امیدکننده می‌زنه. از قضا خیلی از حرفاشم درسته اصلا.
.
حرف من اینه: با تظاهر به مثبت اندیشی و من قوی هستم و اینا رو گوش نمیدم و روم تاثیر نمیذاره و ... خودمون رو خسته نکنیم. بذاریم مش کبری خانوم‌ها و آقا تقی میرزاهای وجودمون حرفشون رو بزنن. حرفا و فکرای منفی رو با انکار نمیشه از دستشون خلاص شد. بدونیم هستن، بدونیم اگه خفه‌شون نکنیم و بذاریم بگذرن، یه گوشه چرتشون می‌گیره و مدتی خاموش می‌شن.
تو روزهای سخت، خودمون راهِ با خودمون تا کردن رو بلد باشیم غنیمته
.
پی‌نوشت: بذاریم بگذرن با اینکه توشون غرق شیم فرق می‌کنه
پی‌نوشت ۲: برگرفته از صحبت‌های تاثیرگذار مجتبی شکوری که مرهمی برای تلخی این روزهاست 🌺🌺🌺
