یادمه روزهای آخر زندگی پدرم، وقتی دکتر اومده بود خونه تا علائمش رو چک کنه، ازش پرسیدم به نظرتون لحظات آخر رو اگه ببریمش بیمارستان بهتره یا توی خونه بمونه؟
یه نگاه عجیبی بهم کرد و گفت: « این سوال و شما نباید بپرسی، تا وقتی برادرات اینجا هستن!»
راستش واقعا بهم برخورد اما در موقعیتی نبودم که بهش بگم من توی این خونه و خانواده نقش یه دختر از نوع بی دست و پا رو نداشتم که الان یه گوشه وایستم که برادرام سوال بپرسن! اگه مشکل بوده منم بودم، سختی و خوشی بوده منم سهم داشتم. چرا فکر میکنی چون مرد نیستم، سوالای سخت و کارهای سخت ازم بر نمیاد؟
این فقط یه لحظه گذرا بود اما هر روز با همین طرز تفکر، با همین قانونهای متعفنِ نداشتن دیه و ارث برابر و حق طلاق و حضانت و ...
با همین تو نپرس تا فلانی هست و تو نکن تا فلانی نگفته و ...
با همین چیزای تاسف بار زندگی میکنیم.
.
امیدوارم یه روزی بیاد که قانون، اسلام، شرع، عرف و فرهنگ سنتی پوسیده و نخ نما باعث نشه به واسطه زن بودنمون مستحق چیزی کمتر از مردها باشیم.
در کنارش امیدوارم خودمون هم بپذیریم برای برابر بودن، باید از انتظاراتی که بهمون القا شده (مثل کار نکردن و ملکه بودن و خرج زندگی ندادن) دور شیم و شونه به شونه مردها تلاش کنیم.