
از خاطراتِ شخصیِ شاهین غمگسار، دفتر دوازدهم:
هیچ منطقی را نمیتوانم در جهان بازشناسم. این را به خویشتنم میگویم. هشت ماه... هشت ماه چه؟ نمیدانم...
به اندازۀ کرختیِ ساعتِ دو بعدازظهرِ حیوانِ خانگیمان، در خود بیزاری حس میکنم. و بوی هستی را از عرقِ زیربغلم که منتشر در اتاق میشود. شاید رایحۀ سیبِ پریشب با من صادق بود. اما سیب آنقدر کوچک است که نمیتواند چیزی را عوض کند.
چیزها! چیزها چطور عوض میشوند؟ چطور میتوان تشخیصش داد. چه میزان حساسیت میباید در کار باشد تا عوض شدنِ چیزی را حس کرد؟ میباید حس شود یا مشخص؟ نمیدانم... نمیتوانم منطقی را بازشناسم... حتی ذرههای نور هم منطقی رفتار نمیکنند... هیچ چیز منطقی نیست. حتی بیزاریام بیدلیل است. حتی عشقم... که شباهت به قصۀ «تریستان و ایزولد» دارد، نمیتواند منطقی باشد. اما هست... وجود دارد... و شاید نیازی هم به منطق نداشته باشد.
آهنگ: «والس جدایی»
خواننده: Yan Frenkel
صدای وزش بادهای مضطرب را میشنوی؟
زمان جدایی فرا رسیده است
جنگل الوان و رنگارنگ به دور سرمان میچرخد و میچرخد
و ما به آهنگ والسی قدیمی و فراموش شده میرقصیم و میچرخیم
وقتی مسیر سرنوشت را طی میکنی
این سرزمین دوردست
این رودخانه و ساحل ماسهایاش
و این رقص والس آرام را از یاد مبر
ما جدا میشویم که دوباره به هم برسیم
عشق جاودانه است و میماند
نخستین برگ پاییزی چرخ میخورد و میافتد
و همان رقص والس دوران جوانی، در خاطرمان میچرخد و میچرخد.
نسیم وزان، زلف بر باد میدهد
این موسیقی، به سرنوشت ما میماند
برف میبارد و صورتمان را گرم میکند
و در دل، همان والس قدیمی، همچنان میچرخد و میچرخد.
شاعر: Konstantin Vanshenkin
ترجمه: بهروز بهادریفر
یان فرانکل (1920-1989): یکی از خوانندگان و آهنگسازان محبوب اوکراینیتبار اهل شوروی بود.