
دنیا به رنجهای من کاری ندارد. نه آن شب که با دهانی بسته گریستم و سکوت، استخوان گلویم را خرد کرد؛ نه آن لحظه که واژهای برای التماس نمانده بود، و هیچ نشانهای از پاسخ نمیآمد؛ و نه آن روز که زمین، از پذیرش دلم سر باز زد و زمان، از کنارم عبور کرد بیآنکه حتی نگاهی بیندازد.
دنیا تنها نظارهگر است؛ بیحضور، بیپرهیز، چون پنجرهای که به فروریختن دیوارها چشم میدوزد، اما نه به دستی که زیر آوار، آرام آرام سرد میشود.
اما من فهمیدم... رنج، اگر اقامتگاهت شود، فقط سایهایست کشدار، که بر استخوانهایت خانه میسازد و روی روحت خاک میپاشد.
اما اگر برخیزی... اگر در اوج زخم، گام برداری؛ اگر به جای مردن در گل، عبور کنی از سیلاب، آنگاه است که دنیا تو را به رسمیت خواهد شناخت. نه بهخاطر آنچه از تو گرفته، بلکه بهخاطر آنچه از دل درد، ساختهای.
دنیا اشکهایت را نمیشمارد، دردهایت را نمیپرسد، و تنهاییات را در هیچ فهرستی نمینویسد. اما وقتی بدون فریاد، از تباهی گذشتی، وقتی ایستادی در جایی که دیگران فرو ریختند، آنگاه است که بیآنکه چیزی بگوید، سرت را بالا خواهد گرفت...
فردوسی، تنها نبود. از فقر گذشت، از تحقیر شاهان، از سنگینی فراموشی مردم. اما از دل رنج، آینهای ساخت که در آن، نسلها صورت خویش را دیدهاند؛ و نامش نه چون ناله، که چون نبض، در تاریخ جاریست.
و این قانون نانوشتهی دنیاست: رنج، ارج ندارد؛ اما عبور از رنج، انسان را به ارجمندی میرساند. نه آنکه رنج کشیده، بلکه آنکه رنج را پشت سر گذاشته، قابل احترام است.
پس بگذار دنیا خاموش بماند، تو از میان درد بگذر، و در دل تاریکی، نوری بیافرین که نام تو را نه در فهرست زخمخوردگان، که در دفتر انسانهای "ایستاده"، ثبت کند. انجاست که خدا آنجاست انسانیت می خندد کائنات دست میزدند