

حقیقت میان دو سوی
خِرَد، بینِ صفر و صد را میبیند
ورایِ ظاهر، حقیقت را میبیند
نادان، جهان را یا صفر میخواهد
یا صد؛ غیرِ آن را باور ندارد
نه سایه را میبیند، نه نورِ میان را
نه راهِ رفتنِ آدم، نه پیچِ جهان را
خِرَد، پیش از داوری، دنبالِ حق است
نادانی، پیش از فهمیدن، اهلِ حکم است
نه صفر، نه صد، حقیقت میان است
هزاران راه، در این میانه نهان است
خِرَد، چشم بگشا، جهان را ببین
حقیقت همیشه فقط آن دو نیست
هوش، راهِ فهمیدن را باز کند
پشتکار و آگاهی، تو را ساز کند
آنکه آهسته رود، پیوسته آموزد
زِ مهارت، زِ خلاقیت، هر روز فزاید
تیزهوش، اگر غافل بماند زِ خویش
رهروِ پیوسته شود پیشتر زِ پیش
سرعتِ آغاز، دلیلِ پایان نیست
هر کس که تندتر رود، برتر از آن نیست
راهِ آسان، اگر با جریانِ آب است
نیکوست؛ ولی راه، همیشه همین نیست
ور خلافِ موج روی، راه جانکاه است
اما توان با تلاش، دوباره برپاست
نه صفر، نه صد، حقیقت میان است
هزاران راه، در این میانه نهان است
خِرَد، چشم بگشا، جهان را ببین
حقیقت همیشه فقط آن دو نیست
شرایط و تلاش و آگاهی و زمان
میسازند از انسان، توانِ نهان
سرعتِ آغاز، دلیلِ پایان نیست
توانِ آدمی، فقط حاصلِ هوش نیست
خِرَد، میانِ صفر و صد را هم میبیند؛
نادانی، فقط دو سرِ طیف را میبیند.
خالق هزار ترانه — اجرا
شهرام کاظمی مرادی