
گفتند: «خوانندهای؟»
گفتم: خوانندگی و اجرا گویندگی خوب است؛ اما من خودم را فقط در اجرا تعریف نمیکنم. من خالق صداها و آفرینندهی اثرم؛ خوانندهای متعادل و سنجیده.
گفتم:
«با صدای خوش چه میکنی؟»
گفت هیچ.
آفرینش سهم کسی است که میآفریند؛ هیچ چیزِ ارزشمندی مفت به دست نمیآید.
من از هر ابزاری در مسیر آفرینش بهره میگیرم؛ از افکت، فناوری، هوش ها. دستیار ها و تجربهی خودم و دیگران. چه عیبی دارد؟ ابزار جای خالق را نمیگیرد؛ اندیشه، شناخت، انتخاب و آفرینش است که به ابزار معنا میدهد.
خواننده درست نیز فقط صاحب صدای خوش هست؛ باید بر بیان، فهم شعر و شیوهی ادای کلام تمرکز داشته باشد؛ سبک و جنس بیان را بشناسد و از میان بهترین ظرفیتهای بیان، آنچه با اثر همخوان است برگزیند. سپس سبک موسیقی، آهنگسازی و تنظیم باید با شعر و بیان هماهنگ شود؛ و تمرین و صداسازی نیز بخشی از این مسیر است. این مسیر مهارت میطلبد و گاه به یک تیم متخصص و هماهنگ نیاز دارد.
این نگاه فقط به هنر محدود نیست؛ اهل قلم، اهل علم، ورزشکار، استادکار و هر انسانِ مهارتمحور نیز برای رسیدن به نتیجهی درست، به دانش، تجربه، تمرین، ابزار و گاه همکاری با دیگران نیاز دارد.
هر کسی هنر و تواناییهای خودش را دارد؛ مقایسه کردنِ آدمها با یکدیگر، اغلب اشتباه است. هرکس مسیر، استعداد و مهارت خودش را دارد.
بخشی از سادهاندیشان، هنر و مهارت را در راحتی میبینند؛ حال آنکه پشت یک نتیجهی سنجیده، شناخت، انتخاب، تمرین، هماهنگی و آفرینش ایستاده است.
ناتوانی و حسادت، هنر نمیآفریند. کسی جای کسی را تنگ نمیکند.
قلممو مهیاست؛
فقط تابلو بکش.
هنر، شناخت و تشخیص است.
خودکار در دسترس است؛ اما داشتن خودکار، کسی را نویسنده نمیکند.
ابزار در اختیار همه است؛ آفرینش و مهارت، در توانِ کسی است که میداند با آن چه بیافریند و چگونه به کارش گیرد.
ترانه به نام من
صدای خوش، آغاز راه است؛
اما آفرینش، شناخت، انتخاب و مهارت. میخواهد.
روح من در فکر نوشتارم جاریست
من از صدا، موسیقی، تجربه، فناوری و هر ابزاری که در مسیر اثر باشد بهره میگیرم؛
اما ابزار، خالق نیست؛ اندیشهی خالق است که به ابزار معنا میدهد.
هرکس هنر و مسیر خودش را دارد؛
کسی جای کسی را تنگ نمیکند.
قلممو در دسترس همه است؛
اما هر دستی، تابلو نمیآفریند.
ترانه، وقتی به نام من است که آفرینشِ من در آن جاری باشد.
— شهرام کاظمی مرادی
خالق هزار ترانه