شبیه برق در چشمم، زبانه کشید این دل، میرقصد آتش جاودان، در سکوت سردِ دل، نفسم مثل طوفانه، میشکنه حصار غم، تا هست نفس در تنم، جنگلام با هر ظلم.
بسوز، بسوز، چون شعله در بادهای سرد، بساز، بساز، از خاکسترِ شبهای برد، صدای من، طنین فریادِ عشق و درد، منو بشنو که میسازم فردا رو از بذر.
خطوط نور روی زمین، نقش جادههای بیصدا، میدوم تا قلهها، هر لحظه فراتر از ما، صدای قلب من، چون طبلهای بیقرار، میشکنم دیوار سکوت، میشوم طوفان باران.
بسوز، بسوز، چون شعله در بادهای سرد، بساز، بساز، از خاکسترِ شبهای برد، صدای من، طنین فریادِ عشق و درد، منو بشنو که میسازم فردا رو از بذر.
شعلهها خاموش نمیشوند، در جانِ شبهای تار، رویاها میرقصند، پرنورتر از هزار بهار، من ایستادهام، بیهراس، در دلِ این نبرد، با صدای بلند، با قلبی که نمیبرد.
(
بسوز، بسوز، چون شعله در بادهای سرد، بساز، بساز، از خاکسترِ شبهای برد، صدای من، طنین فریادِ عشق و درد، منو بشنو که میسازم فردا رو از بذر.
هزار ترانه خالق اجرا
شهرام کاظمی مرادی
