دقیقا وقتی کارد به استخوانم رسیده بود تصمیم گرفتم مهاجرت کنم.البته مهاجرت من کمی متفاوت تر از همه مهاجرت هایی هست که تا الان شنیدی.یعنی قرار نبود چمدانم را ببندم و از شهری یا کشوری به شهر یا کشور دیگری نقل مکان کنم در واقع در این مدل مهاجرت نیازی به چمدان نیست و باید خالیه خالی و با هیچ چی مهاجرت کنی.حتی کوچکترین چیز هم میتواند بار بسیار سنگینی در این مسیر بشود.حتی باید مغز و قلبت را هم خالی کنی چنان سبک باید بشوی که بتوانی براحتی قدم برداری.در این مهاجرت نیاز به پول،ویزا ،پاسپورت،لباس،نان و آب هم نیست.تنها باید روح و جانت را به همراه داشته باشی و ذهنی پاک و قلبی سبکتر از پر.
و اما این مهاجرت شیرین ترین سفر تو خواهد بود چرا که رنج تنهایی و دستان خالی را با شیرینی فهم و درک خودت از خودت از این مهاجرت من از من می چشی.
مهاجرت من از من آغاز دارد ولی پایان ندارد.
و چقدر اندک هستند و انگشت شمار که مهاجرت من از من را در زندگی خود آغاز می کنند و ادامه می دهند تا مقصود برآید و این منافاتی با دنیای مدرن و ثروتمند امروز ندارد.در هر جایگاهی که هستی میتوانی این مهاجرت را آغاز کنی.ابتدا تو خواهان و شروع کننده ای ولی ادامه مسیر این مهاجرت و فراز و فرودهایش را دیگر به عهده تو نخواهد بود.تنها وظیفه تو استمرار و ادامه مسیر این مهاجرت هست.
رشته ای بر گردنم افکنده دوست
می کشد هر جا که خاطرخواه اوست
رشته بر گردن نه از بی مهری است
رشته ی عشق است و بر گردن نکوست