
غربت و دلتنگی آدمهای گیر کرده بین دیوارهای اوین، لبخندهایی که به همبندیها میزنند انگار که غم توی صورتشان را مثل غباری جارو کنند و زیر فرش بفرستند، بغضهایی که گیر میکنند یا میشکنند، تصور همیشگیام از سفره هفتسین در اوین بوده. تصوری که از سر اتفاق هرساله نو نمیشود و غبارکهنگی هم میگیرد. امسال اما راحتتر از همیشه میشود این غربت را لمس کرد.
دروغ چرا، اولینهایی که هر سال به یادشان میافتم نیستند اما بعد از مادربزرگ و سفره عیدش، زندانیهای اوین اولین کسانی هستند که این دم تغییر سال یادشان میکنم. آدمها در زندان احتمالا بیشتر احساس تنهایی میکنند، خبری از آغوش عزیزی نیست، دیدهبوسیای درکار نیست، بعد دعای تحویل سال نمیشود دیداری تازه کرد با عزیزانی که عید بهانهای بوده همیشه برای جشن گرفتن کنار آنها. دید و بازدیدی نیست. هست، همه اینها وجود دارند اما بین کسانی که یاد گرفتهاند درون زندان با حال خوبتری ادامه بدهند. همان که قبلتر هم گفتم: پنهان کردن غربت در لایههایی پنهانیتر. با تقریب خیلی خیلی خوبی بسیاری از آنها جز زندگی بهتر برای همه نیتی نداشتهاند. چنین آدمهایی چطور میتوانند در زندان در یک جشن واقعی باشند؟
حالا ما آدمهای این بیرون هم گیر تنهایی افتادهایم. به اجبار، نه دید و بازدیدی در کار خواهد بود، نه عید به معنای واقعی، نه تبریک از روی دل خوش، نه بغلهای آرامشبخش، نه دیدار پدر و مادری و بزرگتری. آدمهای سرگردان در یک مکاره مرگ و بیماری تنهاترین روزهایشان را میگذارنند، در یک غم بزرگ تنها دلخوشیهایشان گریستن در فاصله ۳ متری یکدیگر است، دیدن تصویر عزیزشان در صفحه تماس تلفنیشان است و صداهای دلگرمکننده «مراقب باش» و «خوب میشی». اینها و پنجرهها در همین حال بیحالی هم حال ما را بهتر از حال زندانیان میکنند اما همین تنهایی بزرگ، همین عکس غمانگیز گریههای انفرادی شاید نزدیکترمان کند از هر سال به آنچه در زندان میگذرد.
حالا که ممکن است بیشتر و بهتر حس آنها را دریابیم چند ساعت مانده به تبدیل ۹۸ به ۹۹، آرزو کنیم حال زندانیان امسال در سال بعد به بهترین حالها تبدیل شود، پیش از آن که برای خودمان آرزو کنیم، پیش از آن که برای دلتنگیهایمان به تلفنها پناه ببریم. دعا کنیم سالی که با فراقها آغاز میشود پیش از پایان فراغتها را به همراه آورده باشد.