نوشتن درباره کتاب های ادبیات ژاپن ، شیرین ترین و دل انگیزترین تجربه ای هست که میتونم داشته باشم. اینقدر که ادبیاتشون خاصه و یک حس ناب و مینیمال و سادگی و آرامش بهم میده. ایندفعه هم به لطف چالش کتابخوانی طاقچه دوباره تصمیم گرفتم یکسری به این ادبیات بزنم و اون رایحه دلنشین را استشام کنم.
و نوبل 2017 تقدیم می شود به :
.
.
.

یک کتاب منحصر به فرد و متفاوت. شوکه شدم وقتی این کتاب را شروع کردم به خوندن.چه ایده و موضوع بکر و جالبی . چقدر خوب به نگارش در آمده بود. نویسنده با بهره گیری از موضوعات جهان در حال تغییر ، حسابی خواننده را متعجب میکنه و عشق را در جهان نوین و مدرن موردبررسی قرار میده.
انسان ها اغلب احساس نیاز میکردند تا جنبه ای از خودشان را برای به نمایش گذاشتن مقابل رهگذران آماده کنند - مثل اینکه در ویترین فروشگاه باشند - و این نمایش لازم نبود وقتی زمانش میگذرد خیلی جدی گرفته شود.
داستان کتاب از زبان یک ربات انسان نما مطرح میشه که در خدمت انسان های تکامل یافته قرار میگیرن و هرکدام براشون وظایفی از قبل تعیین شده . این ربات ، "کلارا" نام داره و از طریق پیشوایش ، اصول زندگی را در جهان یاد میگیره. ولی خیلی بهتر از ما انسان ها ، مفهوم عشق ، تنهایی و دوست داشتن را میفهمد . مطمئن باشید که شما با یک کتاب تکان دهنده روبرو هستید.
«مشکل اینه که کریسی تو هم مثل منی. جفتمون احساساتی هستیم. دست خودمون هم نیست. نسل ما هنوز درگیر احساسات قدیمیشه. همون بخشی که هنوز دوست داره باور داشته باشه که درون هر کدام از ما یه چیز دستنیافتنی وجود داره. یه چیز منحصر به فرد که به جای دیگهای نمیشه منتقلش کرد. ولی همچین چیزی وجود نداره، حالا دیگه این رو میدونیم. تو این رو میدونی. برای آدمهای سن ما دست برداشتن ازش سخته.»
البته ترجمه کتاب را خیلی دوست نداشتم و بنظرم خیلی فهم و روان نبود. چیزی که این کتاب را متمایز میکنه از نظر من این هست که تمامی وقایع از دید یک ربات مطرح میشه ( چیزی که همه بر این باور هستیم که آنها فاقد احساس هستند ولی در این کتاب می بینیم که اینگونه نیست ) .
«چیز خیلی ویژهای در کار بود ولی نه توی وجود جوزی. توی وجود اونهایی که دوستش داشتند.»
با وجود اینکه این کتاب ، یک کتاب احساسی هست ، اما اصلا از عناصر رمانتیک استفاده نشده و خوبیش هم برای من همین بود. کانون مرکزی این کتاب ، "خورشید" هست که مورد ستایش و نیاز کلارا و هم نسل هایش هست. احساسی که نویسنده در کتاب هایش مطرح میکنه را اصلا موقع خوندن کتاب متوجهش نمیشید ولی به محض اینکه کتاب را بستید و تمامش کردید ، متوجه احساس لطیف آن می شوید و تازه به خودتون میاید که چرا اصلا تابحال حواستون به این موضوع نبوده .
«امروز اومدم اینجا، چون هیچوقت فراموش نکردم خورشید میتونه چهقدر مهربون باشه. ای کاش دلسوزی بیحدوحصرش رو به جوزی نشون بده، همونطور که اونروز به مرد گدا و سگش نشون داد. کاش خوراک مخصوصش رو به جوزی که اینقدر بهش نیاز داره برسونه.»
عشق و احساسی که در این کتاب مطرح میشه کاملا قابل لمس و احساس هست. از یک طرف با عشقی روبرو هستید که کاملا خودخواهانه هست و حس مالکیت به همراه خودش داره. و از طرف دیگه با عشقی روبرو هستید که بی آلایش هست و عاری از خودخواهی.
«امید! این لعنتی هیچوقت تنهات نمیذاره.»
نویسنده در این کتاب بخوبی بیان میکنه که حتی با وجود پیشرفت چشمگیر جوامع بشری ، انسان ها هنوز هم تنها و شکننده هستند.
«شاید همهٔ انسانها تنها هستند. حداقل به صورت بالقوه.»
برای تهیه و خرید کتاب میتونید به لینک زیر مراجعه کنید :