
مهم نیست زندگیتان تا چه اندازه خوب باشد یا بد. رنج همیشه هست و بالاخره مهارپذیر خواهد بود.
اولین باری که از این نویسنده کتابی را خواندم ، کتاب هنر ظریف رهایی از دغدغه ها بود که واقعا کتاب خوبی بود و به خیلی ها هم پیشنهاد کردم بخونم. الان مجدد به واسطه چالش کتابخوانی طاقچه ، کتاب دیگه ای از نویسنده به دست گرفتم به اسم : اوضاع خیلی خراب است.... واقعا هم اوضاع خیلی خراب است... اوضاع دلمان خیلی خراب است.
به جای بمبارانکردنِ ذهن عاطفی با واقعیتها و منطق، با این شروع کن که از او بپرسی چه احساسی دارد.
نویسنده در این کتاب به این سوال پاسخ میده که : "چرا با وجود اینکه امروزه ما سالم تر ، آزادتر و ثروتمندتر از هر دوره ای در طول تاریخ زندگی میکنیم ، دنیا تاسف بارتر از هر دوره دیگر به نظر می رسد؟ جنگ ، مشکلات زیست محیطی ، درد ها و رنج های جبران ناپذیر و ... در دنیا چه خبر است ؟ بی قراری ما چگونه درمان می شود ؟ "
از دیدِ نیچه عشق به سرنوشت یعنی تمام زندگی و تجربهها را بیقیدوشرط بپذیرید: تمام فرازونشیبها، معناها و پوچیها. یعنی عاشقِ رنجتان باشید و آنرا بپذیرید.
اون در این کتاب سعی داره دام های زندگی روزمره ما را آشکار کنه ؛ تله هایی که خودمان در تلاش بی پایانمان برای بهتر کردن زندگی مان ایجاد کرده ایم . به عقیده منسون رفتن به دنبال شادی ، ارزشی زهرآلود است که مدت هاست که به فرهنگ ما معنا داده ؛ ارزشی خودشکن و گمراه کننده ! او معتقد است که خوب زندگی کردن به این معنا نیست که از رنج ها اجتناب کنید ؛ بلکه یعنی برای هدف درست رنج بکشید !
تحملِ رنج در فرهنگِ ما در حال کمشدن است و نهتنها این کمشدن برای ما شادیِ بیشتری در پی ندارد، بلکه شکنندگیِ عاطفیِ بیشتری هم ایجاد میکند. برای همین است که به نظر میرسد همهچیز به فنا رفته!
یه گیومه اینجا بزنم که بگم واقعا حرف و عقیده شو خیلی دوست داشتم. خوندنش خیلی آرومم کرد .. خیلی مدت ها میشه که خوددرگیری درونی پیدا کردم و نمیدونستم علتش چیه ؟
شما و تمام کسانی که دوستشان دارید، روزی خواهید مُرد. تنها بخش کوچکی از چیزهایی که گفتهاید یا کارهایی که انجام دادهاید برای تعداد کمی از مردم اهمیت خواهند داشت، آنهم صرفاً برای یک مدت کوتاه. این حقیقتِ ناخوشایندِ زندگیست.
در دنیایی که همه آدما دم از الزام همیشه شاد بودن می زنند ( انگار همه ماسک مسخره شادی را به صورت زدن ولی احساس میکنم از درون چرک آلود و آبله گونه هستند ) خوندن این کتاب بر همه واجب است که "درست رنج کشیدن را بیاموزند" .
هر وقت با ناملایمات روبهرو میشویم، روانِ ما خردهروایتهایی میسازد. اینها قصههاییست که خودمان ابداع میکنیم تا روایتگرِ قبل و بعدِ ماجرا باشند. ما باید همواره این روایتهای امید را زنده نگه داریم، حتی اگر غیرمنطقی و مخرب باشند؛ چراکه آنها تنها نیروی ثباتسازیای هستند که از ذهنِ ما در برابر حقیقتِ ناخوشایند حفاظت میکنند.
در کنار همه خوبی های کتاب (قلم شیوا و طنز گونه با توصیفات و مثالهای قانع کننده که به دل آدم میشینه و اثر مثبت میذاره) باید بگم که در فصلهای کتاب کمی تناقض وجود داره. یعنی نویسنده در فصلی از موضوعی حمایت کامل میکنه و در فصل دیگه راجب همون موضوع موضع کاملا مخالف میگیره! همچنین چون برخی دلایل و توجیحات نویسنده با فرهنگ اجتماعی و دینی ما سازگار نیست نوعی دوگانگی در ذهن بوجود میاره که امید سهله خیلی باورهای دیگه رو هم تحت الشعاع قرار میده. احساس میکنم کتاب میتونست منسجم تر باشه، اخر هر فصل من نمیفهمیدم که به چی میخواست برسه از ذهن عاطفی و عقلانی میپرید به عقاید و ادیان و تمدن و دوباره به امید و بعد دوباره به دموکراسی و.... انگار هر فصل نصفه رها شده و پایان بندی درستی نداشت.
کسیکه ذهن عاطفیاش را نادیده میگیرد خودش را در برابر جهانِ پیرامونش بیحس میکند. او با اجتناب از احساساتش درواقع از قضاوتهای ارزشی یا همان انتخابِ چیزِ بهتر از میان دو چیز دوری میکند. درنتیجه در برابر زندگی و نتایج تصمیماتش بیتفاوت میشود. برای برقراریِ ارتباط با دیگران به تقلا میافتد و روابطش دچار مشکل میشوند. درنهایت هم، بیتفاوتیِ مزمنِ او به ملاقاتی ناراحتکننده با حقیقتِ ناخوشایند منتهی میشود. بههرحال اگر چیزی پراهمیتتر یا کماهمیتتر از چیزهای دیگر نباشد، پس دلیلی برای انجام هیچ کاری وجود ندارد. اگر دلیلی برای انجام کاری وجود نداشته باشد، پس اصلاً چرا زندگی کنیم؟
کتاب از این که به ما یاد میده هوش منطق گرا و هوش عاطفی گرا خودمونو بهتر بشناسیم و مهارت پیدا کنیم که بین اونها تعادل بر قرار کنیم خوبه. اما مثالها و مصادیقی که کتاب به اونها اشاره میکنه به نظرم تا حدی با جامعه ما هم خوانی نداره.
مثل همیشه برای خرید و مطالعه این کتاب میتونید به لینک زیر مراجعه کنید :
1402/01/31