
کتاب ها شهوانی ترینِ اشیاء قلمداد می شوند، آنان که هر لحظه در حال فراخوانی اند و هیچ عابری را از وسوسه های گشودن، تورق و عشق بازی بی نصیب نمی گذارند..
کتاب ها و عریانیِ بی محابایشان آدمی را آکنده و مالامال از رضایت و لذتی بی پایان می کنند..
آنان ناگفته عریان می شوند و به معشوقی می مانند که بی هیچ کلامی جامه از تن برمی کَند و با رقصی آلوده به عشوه و در فرآیندی سراسر اروتیک ما را به خود فرامی خوانند،
من به نظربازی با اندام شان خو کرده ام و گاه با دقتی مثال زدنی ساعت ها به وارسی اندام شان مشغول می شوم..
بنا به روایتِ بارت "خواندن"، عینِ روسپی گری است، در این معنا "کتابخوان" هرزه ترینِ انسان هاست،
اوست که به همخوابگی با معشوقه هایی متعدد خو کرده و از آغوشی به آغوشِ دیگر غلت می خورد،
کتابخوان با هر صفحه ای که به پیش می رود، تکه هایی از اندام معشوقه اش را عریان می کند و با ولعی تمام عیار به یک پایانّ خوش می اندیشد و آن رسیدن به لذتِ ارضا شدن از یک هم آغوشیِ شبانه است...
کتابخوان هرگز باکره نیست ، او اسیر یک شهوتِ به تعویق افتاده است، شهوتی که با صفحاتِ آغازینِ کتاب، آغاز می گیرد و با پایان کتاب دوباره از نو شعله ورتر می شود..
ولعی ناتمام از برای همخوابگی با کلمات..
"من هرگز به دام عشق نمی اُفتم مگر به نظربازی با کتاب ها..
به قلم : لوئیس بورخس